Watching the Bolivian Sunrises

DE ZOUTWOESTIJN (extracten uit een reisdagboek)

2009-07-11T10:02:00.000-07:00

Dag 1: vertrek.
De zon gaat net onder als we de stad uitrijden en laat een warm oranje gloed achter die de bergtoppen in mysterie omhult. Een uur later bevinden we ons tussen een maanachting landschap, met scherpe rotsen langs de rand van de weg en onder een oogverblindende sterrenhemel. De nacht is al gevallen en onze reis naar El Gran Salar de Uyuni (de grote zoutwoestijn van Uyuni) net begonnen. Onze lachen vullen de slapende bus en deze zeer impulsieve reis lijkt goed van start te gaan. In de krant lezen we over president Evo Morales´vermoorde (of - zeer onwaarschijnlijk - door wilde honden opgegeten) nicht, dinosaurussen en het verbod op vuurwerk tijdens San Juan.
Je hier thuis voelen lukt met zo een gemak dat het je met een weemoedig gevoel achterlaat elke keer je de vallei verlaat. Toch ben ik benieuwd naar en opgewonden over ons midweekje weg.
Of ik was het alvast, tot de politie ons tegenhield, tweedehandskledij in de bus vond (het verbod op de verkoop van tweedehandskledij is nu ongeveer een maand of meer van kracht), een arme vrouw brutaal arresteerde en haar wenende kinderen alleen achter lieten.
Van een domper op de feestvreugde gesproken, kwamen we hierbovenop ook te laat in het busstation van Oruro en zagen we op tegen een volledige dag vertragen.
Nu zitten we vast in Oruro, een mijnersstadje met niets te doen (buiten het carnavalsseizoen) in een vriezende koud en zonder GSM bereik.

(...)

Dag 2: hier gaan we dan!
Na een behoorlijk koude en saaie dag, zijn we eindelijk op de bus naar Uyuni gestapt. Daar kwamen we aan om 4 uur ´s morgens van de volgende dag: het koudste uur in het koudste seizoen in het koudste gedeelte van het hele land. Al een geluk vonden we Senorita Dora, die ons een warm en goedkoop hotelkamertje vond en zelfs een tourgids voor een paar uur later.

(...)

Dag 3: Cactussen tot het oneindige
Verbasend koud is het als we eindelijk in de 4 x 4 kruipen, maar de vele waarschuwingen blijken toch overdreven. De tour, geleid door Don Lucas, een rasecht boliviaantje, leidt ons uit het stoffig bruine Uyuni naar Colchani, waar een klein marktje is opgezet van uit puur zout gemaakte soevenirs. Terwijl onze blonde haren en blanke huid in Cochabamba een aantrekkingskracht is voor gefluit, gezwaai en geroep, lijkt niemand ons hier op te merken in de grote massa van Amerikanen, Britten en Duitsers.
Verder op de route zien we ellenlange rijen van zouthopen, klaar om gekuist en getransporteerd te worden en uiteindelijk komen we aan op onze eerste stop: het eiland INCAHUACU.
Ik hoor het krakende zout onder mijn voeten, even wit en koud als de sneeuw.
Het eiland is bedekt met een bed van meters hoge cactussen die tussen de door lava en mineralen vervormde rosten een bijna buitenaardse aanschijn hebben.
Sommigen zijn meer dan duizenddriehonder jaar oud en hebben de groote van een huis (deze cactussen groeien 1 cm per jaar = 1 x 1300 = 1300 cm = 13 meter!!!).

Het oogverblindende wit verandert in een lelijk steengruisgrijs als we de grote zoutvlakte geleidelijk achter ons laten. De grond lijkt bedekt met roodbruine korsten: half ondergrondse vulkanische rotsen met droge varens. We stoppen aan een van de vele zouthotels waar de volledige constructie en de inrichting is opgericht uit grote zoutblokken.
Voor de avond valt hebben we nog een paar uur vrij en dus vertrekken Kelly en ik op verkenning. Hoewel het idee eigenlijk zonnen op de huevel was, verzeilen we in een klein speleontologisch avontuur wanneer we grotingangen op de heuvelflank ontdekken.
Vele onlogische, onwetenschappelijke speculaties en een grote dosis nieuwsgierigheid leiden ons tot de beklimming van de steile heuvel, waar we als berggeiten onze weg tussen de rotsen en cactussen moeten vinden. De eerste grot is te klein om helemaal in te gaan, dus houdt Kelly mijn benen vast zodat ik mijn hoofd, schouder, borst en camera door het kleine gat kan wurmen.
Er is geen licht en de flash is niet sterk genoeg om door de stofwolken heen te schijnen, dus gebruiken we het licht van onze zaklantaarn om een zicht te krijgen op een vreemd schouwsel: kleine lamapopjes, gemaakt van alpacawol, beelden een offertafereel uit, in het midden van een uitgehouwen soort altaartje, omring door gedroogde bloemen.
Wilde gedachten worden enthousiast uitgesproken en de mogelijkheid op verborgen schatten, mumies of incaresten overdacht. Uiteindelijk besluiten we toch om de traditie heel te houden, de Pacha Mama (moeder aarde) niet kwaad te maken, de grot mooi te sluiten en rustig verder te gaan met onze verkenning. De volgende grot verbergt meerdere kleine nesten en een grote hoeveelheid van dierenpoep. Welk diertje hier zou wonen, zal voor eeuwig een raadsel zijn aangezien geen van beiden een speciale kennis van boliviaanse fauna en flora bezit.
De derde grot is groter en weider. Eens binnen kan je staan met armen en benen gespreidt, hoewel de ingang in de hoogte een stuk lager is. Afwisselend gaan we binnen, terwijl de andere buiten op de zonsondergang en de wilde dieren let. De binnenkant van de grot is voor een groot deel bedekt met takjes en stro, net als een groot nest. Goed oplettend dat ik geen schade breng aan het nest, bekijk ik de grot tot het Kelly´s beurt is. Net als zij me roepend laat weten dat ze eieren heeft gevonden, gaat de zon neer achter de bergen, veel sneller dan verwacht.We hebben nog een 12 tot 15 minuten tot de nacht volledig valt en de batterijen van de enige zaklamp zijn bijna volledig opgebrand. Er is geen tijd meer om op de konijnenhollen, de stervende cactussen, de passerende Llamas of het mooie landschap te letten. Een nachtje op de heuvelflank zou waarschijnlijk tot een langzame dood leiden aangezien de temperatuur ´s nachts daalt tot min 30 graden Celcius. Dit besef lijkt ons de nodige kracht te geven en al springend, huppelend, lopend geraken we over de rotsblokken, tussen de cactussen, door de gaten, over de stenen muur, door de kudde Viscunas (een soort van lamas), langs het dorp tot we eindelijk het hotel in zicht krijgen. Als we daar aankomen, verbergen ook de laatste zonnenstralen zich achter de bergen. Met een zucht gaan we het salon binnen om een laatste tasje tee te drinken.
Binnen ongeveer een uur zal de temperatuur al min 15 graden zijn, dus besluiten we ons neer te leggen voor onze ledematen volledig bevriezen. Met een jaloerse blik op de slaapzakken van onze medereizers (3 braziliaanse geografen en een Koreaanse toerist) kruipen we onder de denkens die het hotel ons heeft geleend.

Dag 4: meren in al de kleuren van de regenboog
De volgende dag begint met een wondermooie zonsopgang die de verderliggende zoutwoestijn en bergen een mysterieus aanzicht geven. De oncomfortabele zetels van de 4 x 4 geven ons geen kans onze slaap in te halen, maar de auto is ten minste warm. De kleuren van het lanschap blijven veranderen en krijgen uiteindelijk een mooi roestrode schijn, de kleur die de vulkanische ondergrond aan het landschap heeft gegeven. Als je uitstapt in Las Pampas de Siloli heb je het gevoel je in een schilderij van Dalí bent terecht gekomen: de sterke winden (tot 60 km per uur) hebben de weinige rotsen in het roodbruine landschap vervormt tot de meest surrealistisch uitziende objecten. Daaruit is dan ook de bijnaam El Desierto de Dalí (de woestijn van Dalí) gekomen. In deze uitgestrekte vlakte vinden we El Arbol de Piedra, een hoge rots die door deze windstromen de vorm van een boom met waaiende tros heeft aangenomen.
Foto´s nemen is geen lachertje, aangezien de wind je lichaam naar 7 verschillende richtingen lijkt te duwen en te trekken. Luisteren, praten of wandelen is al een even grote uitdaging aangezien je oren zich vullen met een overdorend geruis, je lippen zich trillend vervormen als je ze niet op elkaar perst en je been steeds de andere kant lijkt uit te willen gaan.
Dieper in deze vervloekte woestijn stappen we uit om een blik te werpen op een van de nog steeds actieve vulkanen van het gebied. Er is geen rook vandaag maar de het landschap vertoont genoeg tekenen van vorige uitbarstingen om onze fascinatie te wekken.

Nadat we eindelijk uit deze woestijn geraken, beginnen we aan de tocht langs de meren.
Het diepe meer, het ondiepe meer, het groene meer, het gekleurde meer, het babyblauwe meer, het rode meer, het stinkende meer ... allemaal op een hoogte van minstens 4250 m boven zeeniveau en huis voor 3 verschillende soorten flamingo´s: Andeense, Chileense en James flamingos.

De zwavel verzadigde wateren van het Stinkende Meer (Laguna Hedionda) geeft een indringende stank achter die je van kilometers ver kan rieken. Ondanks dit, het meer is de natuurlijke habitat van alle drie soorten van de flamingo´s and vele wilde eenden en patrijsen die hun nesten omliggende Thola planten maken.

Bij de aankomst aan het Rode Meer is de zon net aan het ondergaan en lijkt het meer gevuld met bloed. De aanwezigheid van plankton en een rare soort van microscopische algen (Dunaliella Salina) geven het water een dieprode kleur die in sterk contrast staat met de grijze silhouetten van de bergen in de achtergrond. Die nacht warmen we ons op aan een kacheltje in het hotel, met een pintje en in het gezelschap met een paar Duitsers, een Brit en een Israeli.
slapen we aan de rand van het Rode Meer.

Dag 5: stomende rivieren, bevrozen haren
Onze slaap wordt gestoord door de sterke koude, en zelfs met twee in één bed en dus het dubbele van de dekens is het onmogelijk de nacht al slapend door te komen.
Terwijl het nog donker is, stappen we weer de Jeep in, sidderend en tandklapperend.
Niemand heeft zin om op de voorziende stopplaatsen uit te stappen, maar dat is natuurlijk zonder mij gerekend. Het landschap is te verbazingwekkend om voorbij te laten gaan en foto na foto wordt gemaakt.
We passeren langs geisers, vulkanen, meren, rivieren en uiteindelijk houden we stop aan de warmwaterbronnen van Challvri. De stoom stijgt op van het door stenen gevormde zwembadje en de van daaruit vertrekkende riviertjes en de lucht is vochtig en zwaar. De aanraking met het water snijdt en brand in onze half bevrozen voeten en het duurt een tijdje tot het plezier ervan tot ons doordringt. Vele toeristen nemen ons voorbeeld en maken hun voeten of handen nat voor ze naar het ontbijtcenter gaan.
Hoewel de aanraking met het water me vult met een lekker warm gevoel, ben ik nog niet tevreden. Ik wil meer.
Mijn opluchting was dan ook niet verwonderlijk als Dudi de Israeli mij zijn handdoek leent en ik samen met wat gekke Europeanen het water in duik. Het water is tussen 28 en 30 graden Celius, de hoogste temperatuur die ik heb gevoeld in deze 5 dagen. De pijnlijke spieren relaxen door de combinatie van warmte en zout en de tensheid van mijn lichaam verdwijnt beetje bij beetje.
Hoewel ik hier wel uren in zou willen liggen, begint mijn maag toch te knorren en besluiten we er na een 20 minuten uit te gaan. Kleren aandoen lijkt wel een race: zo snel en zo droog mogelijk.
Toch waren mijn natte kleren en mijn haren reeds bevroren als ik amper 2 minuten later het ontbijtcenter binnenstap. Hoewel het nu koud is aan mijn oren, voel ik me gezond, proper en rustig. Kelly doet er een half uur over het ijs uit mijn haren te krijgen en de gidsen lachen ondertussen met ons zot gedoe. Maar genoeg met de pret, we gaan verder, of misschien beter gezegd terug. Terug naar Uyuni.

Op de terugweg ligt het Groene meer, waar we een kleine stop houden.
Het ongeloofelijke Groene Meer (Laguna Verda) bevindt zich op een hoogte van 4350 meter boven zeeniveau, aan de voet van de Llicacahur vulkaan, die de grens tussen Bolivia en Chili vormt. Het heeft een oppervlak van meer dan 17 km2.
Het zoutwater meer bevat een ongelooflijke inhoud van magnesium, lood, arsenicum en calciumkarbonaat die in door de wind in constante beweging zijn en zich zo mengen met het water en er een smaragdgroene kleur aan geven.

We zeggen dag tegen de Koreaan, die de grens met Chile zal oversteken en bereiden ons voor op de eindeloos lange weg die voor ons ligt. Iets meer dan 600 km zullen we er uiteindelijk over doen om terug in Uyuni aan te komen, met één enkele stop om iets te eten.

De weg is vol met gaten, bulten en spleten. Heen en weer geschud proberen we onze slaap in te halen, naar muziek te luisteren of een beetje bij te praten. Maar een uurtje later al is de hele wagen autoziek. De terugreis is een hel, met blokkades die ons verhinderen de goede, snelle en minder bultige weg te nemen. We steken rivieren over en doorkruisen de witte, zandbruine, okergele en steengrijze landschapen. We zien dode varens, huizenhoge cactussen, springende vascunas, grazende lamas, jagende vogels, vluchtende knaagdieren, vuile jeeps, vuile mensen, vuile wegen, vuile huizen.

Uren en uren later, wanneer de stemming al een heel pak is gezakt en de ogen steeds meer dicht vallen, komen we eindelijk aan in de treinenbegraafplaats, dicht bij Uyuni.
Mijn benen voelen slap aan als we uitstappen, de zware lucht geeft ons beide zin om over te geven, het lijkt allemaal een beetje te veel.
Maar de zon schijnt, een frissen wind waait en de roestende treinen geven het landschap een vreemde aanschouw. Zachtjes aan wordt er dieper ingehaald, een stap gezet, een huppeltje gedaan, een sprong gemaakt. En uiteindelijk ... eindelijk ... barsten we in lachen uit.
We genieten nog even van de treinen en gaan dan weer op weg.

Hoe goed voelt het toch om te weten dat je eindelijk, bijna, op weg naar huis kan gaan.
Thuis. Op enkel ... 12 uur weg.
12???
Jah... 12.
Maar dan eindelijk ... zullen we weer thuis zijn.

The Death Road

2009-05-13T19:48:00.000-07:00

Tussen de hopen kleren, schoenen, souvenirs, notebooks, artikelen en een bijna even grote hoop van afval voeren Kelly (mede uitwisselingsstudente uit de VS) en ik een vreemde dans uit.
Na ongeveer twee uur van proppen, gooien, scheuren en plooien slagen we erin eindelijk alles in zo´n 2 reistassen, een groot stuk handbagage en een stuk of 10 schoendozen te ordenen.

Nee, ik ga niet naar huis en ook al niet op reis. Ik verander van gastgezin, terug naar mijn dolgekke gastmoeder en vrolijk springende broer, mijn vermoeide vader en een heel stel blaffende honden en snel geïrriteerde katten.

Ik mis mijn oude familie, die mij toch met open armen heeft ontvangen en mij de cultuur en taal heeft bijgeleerd, gebruiken en gewoontes, feesten en dansen, ten volste genieten van Bolivia.

Dus ruil ik het geen avondeten voor te pikante soep met taai vlees,
zwijgzame zondagen waar iedereen in het huis slaapt voor weekends in de brandende zon van Quillacolla, een kapotte telefoon- en internetverbinding voor luide telefoongesprekken die je veel te vroeg wakker maken en gesloten deuren voor een constante stroom van in en uitlopende mensen in mijn kamer.

Nu, ik weet dat er een hele tijd is voorbij gegaan voor ik nog eens een deftig gesprek heb gevoerd met eender wie van jullie, dat de beloofde mails al een paar weken (of zelfs maanden) vertraging oplopen en een boliviaanse inkomende lijn jullie telefoon nooit heeft doen ringen.
Dus zal ik mijn uiterste best doen om de laatste weken zo goed mogelijk uit de doeken te doen in verscheidene blogberichten.

Een paar weken geleden hadden beide Cristian en ik de vreemde behoefte even te ontsnappen. Weg van onze huizen met strikte ouders, weg van deze kleine stad waar iedereen elkaar kent, weg van de computerschermen op het bureau en de drugsverslaafden op het werk.
Daarbij kwam het nog dat er dringende familiebezoekjes op Cristian´s agenda stonden en Lynns verjaardag op de mijne. Dus werd er snel een formulier ingevuld, twee heenreisjes naar La Paz gekocht en weg waren we.

Cristians peter en meter namen ons uit eten in een van de plattelandsstreken van La Paz, de stad in de hoge bergen. Naarmate we de scherpe, mysterieus gevormde rotsformaties voorbijschoten (Valle de la luna of te wel Vallei van de maan) en de weg ons seeds verder naar beneden leed, lieten we de ijzige koude van de stad La Paz achter ons en waaide er een aangenaam warme wind.

Het hele weekend hebben we doorgebracht van huis naar huis, familie naar familie, streekgerecht naar streekgerecht. Kinderen werden gebabysit, cadeautjes gekocht, cafe´s bezocht.

Zondagmiddag bezochten we La Muela del Diablo (de kiestand van de duivel), een bergtop waar je een mooi uitzicht op de stad krijgt. Lynns vriendje, Mauri, was zo vriendelijk ons allen met de auto te brengen, met als vooruitzicht een heerlijk rustig middagje onder ons gevieren.
Uiteraard moet je de wegen hier niet vertrouwen en dus werd het uitstappen, duwen, stenen verleggen en uiteindelijk de auto achterlaten en te voet verder gaan.
Een mooie klim werd het, met vele frustraties over het vergeten van mijn kniebrace en mijn lekker comfortabele botinnen, enkele vallen, zand, steentjes en splinters in mijn schoenen om dan uiteindelijk zonder adem op een van de mooiste uitzichtspunten van La Paz aan te komen.

Maandagochtend liep de wekker al om 6 uur af om op een onverwacht avontuur te gaan.
Vriendelijk als ze zijn, hebben Cristians familieleden ons getrakteerd op een gratis deelneming aan de afdaling per mountainbike op de fameuse Death Road.
Deze weg is de oude weg die La Paz met Koroiko verbindt, een dorp in de tropische gedeelte van La Paz waar een groot aantal Afro-Amerikaanse mensen vnl. koffiebonen telen.
We begonnen de afdaling in Las Curvas (de haarspeldbochten) van La Paz.
Na een kleine instructie en het aandoen van onze outfit (waterdichte broek en fleecevest, fluoriserend vestje, helm, skibril) schoten we met zo´n razende vaart over het gladde asfalt dat de voorwielen wiebelden, mijn kaken half bevroren en mijn vingers geen moment de remmen loslieten.

ZO ging het een hele tijd omlaag, terwijl het zelfvertrouwen rijst en je vingers niet meer zo verkramt je remmen indrukken, de bergen en ravijnen voorbijflitsen en kleine steentjes tegen je schenen ketsen.
Na een rit van ongeveer 2 uur kwamen we terecht op de echte death road, met gapende ravijnen langs de ene kant en scherpe rotspunten aan de andere, een weg van zand en keien waar je wielen amper grip op hebben en een hogere temperatuur, nu je eenmaal in de tropische streken aangekomen bent.
Maar wij zijn ook maar mensen en met de adrenaline die door onze aders stroomt en het verlangen om aan te komen, worden de remmen volledig losgelaten en terwijl je langs de groengekleurde landschappen schiet, kijk je niet meer eens naar die ravijn aan je linkerkant (de verplichte rijkant, dus ook gevaarlijker) en voel je het water niet terwijl je onder de watervallen en door de riviertjes rijdt en enkel heel soms, als je beseft dat je je griep verliest of een steen in je wiel vastgeraakt of je dat ene gat in de weg te laat hebt gezien, flitst een hevige paniek door je heen.

Maar al bij al komen we heel aan in het rustresort aan de voet van Koroiko, waar we zelfgebrouwen (warm) bier voorgeschoteld krijgen en aapjes en ara´s vrij in het domein rondlopen. Er zou zelfs een wilde beer zijn, maar die werd op afstand gehouden omdat ze zwanger was (en extra snel geïrriteerd) en van de puma´s hebben we spijtig genoeg ook niet te zien gekregen.

De terugweg naar Cochabamba de volgende dag heeft een vreemde nasmaak, na zo´n onverwacht avontuur zijn onze lichamen doodop en de 9 uur lange busrit zakken we van de ene slaap in de andere. Zo erg zelfs dat we pas na het afstappen de vlooienbeten op onze armen en handen merken die ons uiteraard blijven ergeren tot na een goede ijskoude douche.

Nog steeds voel ik mijn hart sneller kloppen als ik over deze trip vertel en ik zou het zeker aanraden voor iedereen die ooit in Bolivia of in een zoortgelijke kans terecht geraakt.

Dikke kus en Slaapwel, morgen meer weer.
Anneleen

PERFORMING LIFE

2009-03-22T08:04:00.000-07:00

Deze blog zal voornamelijk gaan over mijn vrijwilligerswerk PERFORMING LIFE inc.
Die kan je dus ook vinden op internet http://www.performinglifebolivia.org/ en op Facebook en Myspace. Voor de rest zal ik er nog wel wat keine details over mijn leven hier bij steken zodat jullie toch een klein beetje een idee hebben he.
Vergeet niet dat er vandaag 2 blogs online zijn gezet, dus als je goesting hebt, zie ook naar de volgende blog i.v.m het beste CARNAVAL ter wereld.

De directeur van de NGO Perfroming Life heb ik toevallig tegengekomen bij een van onze watergevechten in de stad. En op (iet wat) professioneel vlak klikte het direct.
Performing Life is een organisatie gestuurd door John Connel, die via financiële steun van NGO Hope For The Children.
Door het aanleren en gebruik van kunst hoopt de organtie een betere toekomst de verzekeren voor arme kinderen die werken en vaak zelfs leven op de straat.

In de namiddagen werk ik met kinderen tussen 6 en 18, die een dak boven hun hoofd hebben, hoe gamel het ook mag zijn en meestal bij een of ander familielid wonen.
Zij krijgen jongleerlessen en andere circusactiviteiten om zo op straat een centje meer bij te verdienen.

Zelf ben ik verantwoordelijk voor het nieuwe filmproject, waar we hopen een aantal filmpjes, documentaires en muziekvideos te maken voor en door de kinderen.

In de ochtend ga ik naar de Avenida America, waar een groep straatkinderen de voorruiten van passerende auto´s wassen, in ruil voor een beetje kleingeld.
Zij leven in een groep van ongeveer 10 tot 25 kinderen onder een donkere brug, vrienden en broers, zussen en lieven die een kleine familie lijken te vormen.
Zij zijn de ¨cleferos¨ de drugsverslaafden die lijm snuiven uit kleine potjes, hoewel er nu een nieuwe verslaving aan het opkomen is in deze kleine gemeenschap die de Papa wordt genoemd.
Dit is een pasta die wordt gevormd door cocabladeren en benzine fijn te malen tot er een kristalwit sap uit voortkomt. Deze pasta wordt dan gesmoord en zou volgens sommigen lijken op cocaïne, hoewel niemand daar eigenlijk een goed idee van heeft.
Ook zij doen mee in het hele project, maar alles hangt af van de toestand waain ze zich bevinden als we daar aankomen.
Adele, een boliviaanse jongen van 18 en ik staan in voor dit project, aangezien ze John de vorige keer met stenen hebben bekogeld. Voor we ook maar iets kunnen doen, moeten we steeds een hele tijd met hen praten. Door de drugs worden ze namelijk heel paranoïa en ook zeker heel lusteloos. Al een geluk voor de toekomst van ons project, hebben de kinderen mij van het begin al goedgekeurd. Blijkbaar lukt het met een vrouwelijke, troostende hand beter om een normale tweerichtings communicatie op gang te brengen.

Dinsdag en Woensdag nemen we rap en hiphop op in de muziekstudio.
Zeker de ochtendkinderen zijn hier heel goed in en improvisatie is steeds het sleutelwoord, aangezien ze geen muziekteksten kunnen onthouden.

Dus nu ben ik bezig met verschillende kleine projectjes.
Een muziekvideo met de Americakinderen over hun rap ¨onder de brug¨.
Een documentaire met de meisjes van de namiddag over wat mensen over straatkinderen denken. En een promotievideo met de jongens van de namiddag om hun opstartend uitzendbedrijfje te promoten.

Bijna de hele week zit in dus te werken, aangezien er op mijn vrije momenten ook altijd wel iets meer te doen is, maar ik vind het echt wel heel interessant.

De weinige vrije tijd die ik heb spendeer ik vaak met Cristian en zijn familie, die mij de gokcultuur van Bolivia aan het uitleggen is (geen zorgen, het is gewoon kaartspelletjes en kleine gokautomaatjes, waar ik totaal niet aan verslaafd ben). Ook heb ik mijn eerste Quince meegemaakt, wat vergelijkbaar is met de Sweet Sixteens in de VS (maar dan op 15-jarige leeftijd), een doopfeest, de carnavalparade in cochabamba, een hospitalisatie van een vriendin en ettelijke films gekeken met vrienden.

Een ander project met de kinderen is het armbandjes project.
Zij maken armbandjes uit kleurige touwen, met speciale vormen en soms zelfs tekeningen of namen in gewoven, voor een paar pesos en ettelijke uren van werk.
Deze worden dan naar de VS gestuurd, waar ze voor 5 tot 25 dollar worden verkocht.
Samen zijn we aan het zien of ik in Europa ook zo´n verkoop kan opstarten.

Gisteren zat ik tot ´s avonds laat onder de brug met Adele, met de bedoeling om onze muziekvideo op te nemen, maar dat was zonder de gemoedswisselingen van de kinderen gerekend. Dus zaten we daar, een jamsessie te houden en naar halucinaties te luisteren.
Elke keer dat we naar daar gaan, leren we een beetje meer over hun leven, en zij over het onze.
Hoewel het misschien vreemd kan klinken, ik voel me daar onder de brug veiliger dan erboven.
De stank geraak je snel gewoon en de kinderen behandelen mij met groot respect en zorgen ook goed voor mij. Soms geven we de kinderen frisdrank, kleren of wat extra dekens.

Hier in Bolivia zorgt er niemand voor de straatkinderen, en zonder NGO´s als deze zouden ze al helemaal van de honger sterven.

CARNAVAL

2009-03-20T17:05:00.000-07:00

Heej daar aan alle lezers, er is blijkbaar al weer meer dan een maand verstreken en dus is het weer hoog blogtijd. Aangezien jullie allemaal wel andere interesses zullen hebben, zal ik een paar blogs updaten, zodat het overzichtelijker zal zijn om te kiezen welke onzin je wel en niet wilt opnemen.

20 februari.

De stad lijkt verandert te zijn in een wriemelend mierennest als Cristian, Alejandro en ik half lopen zo snel mogelijk onze weg naar de busterminal maken, de halve stad doorkruisend.

Daar aangekomen lijkt het de ergste nachtmerrie om plaatsjes te vinden in een van de meest begeerde bestemmingen om carnaval door te brengen: Oruro.

Na een uurtje van ongeduldig wachten, onderhandelen, roepen en tieren, hebben we onze droombus gevonden, waar we met z´n elven opgeraken. De helft van onze zogezegde carnavalvrienden ken ik niet, maar vanaf we eindelijk in de bus zitten, komen de blikjes bier boven en de tongen los. Naar mijn goesting is het veel te warm, zweterig en hobbelig om te drinken, maar blijkbaar denkt niet iedereen er zo over.
Terwijl we door de bergen klimmen, zijn we allen wat zweetdruppels rijker en ettelijke kledingstukken armer. De steden die we passeren lijken op dansende lichtbakenen, en de voorbijgangers, of ze nu in bus, moto of auto ons voorbijschieten, delen allemaal duidelijk hetzelfde doel: al feestend carnaval doorgaan.

Als we de grens met Oruro rond iets na middernacht willen oversteken, krijgen we onze eerste domper te verduren. Blijkbaar heeft onze reisbus niet de verplichte autoverzekering en is de bestuurder zelf ook al niet in het bezit van een rijbewijs en dus wordt iedereen er in de koude buitengesmeten.

Urenlang passeren verschillende overvolle bussen voorbij ons kleine rustplekje en we krijgen de politie maar niet omgekocht. Met geen geld van de wereld laten ze ons doorgaan, dus werd het wachten tot een vervangchauffeur ter beschikking is.

Om 5 uur stappen we uit in de koude centrum van Oruro.

Terwijl de rest hun pelsenjassen en botten boven halen en kleine wolkjes uitblazen, sta ik er te breed te glimlachen in mijn teenslippers en dun truitje.

Waar deze cochabambinos hun warme bloed is gebleven, leek mij een groot raadsel, of misschien is het door de Belgische winters dat het zogezegde uitermate koude Oruraans klimaat mij geen slecht deed.

Voor we met z´n allen ons neer konden leggen, moesten staanplaatsen op de grote markt worden gekocht, zodat we een goed zicht zouden hebben op de parade.

Na uren onderhandelen (op zijn typisch boliviaanse wijze met een constante afwachtende houding), kochten we 5 staanplaatsen op een van de meest gammelen tibunes, gemaakt uit wiebelend hout en dun aaneengelast staal.

Op de langverwachte terugweg naar onze slaapplaats, liggen al ettelijke mannen en jongeheren dronken op de straathoeken te bibberen. In dit gebied kan het in de nacht tot onder het vriespunt zijn en dus is het niet verwondedrlijk dat de meesten onder hen blauwuitgeslagen lippen hebben en in een halfcomateuse toestand lijken te liggen.
Maar als we de grote markt overlopen, krijgen we toch even een schok.
Op een halfbevrozen, stalen bankje, ligt een arme stekker zachtjes en alleen dood te gaan.
Zijn kleren en schoenen zijn gestolen en buiten zijn klein onderbroekje en dunne sokjes heeft hij niets meer aan.
Een beetje onbesluitloos lopen we heen en weer. Hier in Bolivia is het namelijk niet de gewoonte om elke arme stakker eventjes een handje toe te steken.
Na een paar vruchtloze pogingen om de jongeman wakker te maken, hen onder te stoppen in een deken en te bedekken met kartonnen dozen, lijkt de situatie hopeloos.
Van zijn ogen is enkel het wi nog te zien, zijn ooit donker bruine kleur is verandert in een grijze schijn en zijn lichaam gaat in onregelmatige schokken op en neer.
Een paar van ons roepen angstig de politie erbij, in grote getallen aanwezig, die ons echter geen blik waardig gunt.
Dan nemen de jongens het heft maar in eigen handen, maken een primitieve draagberrie uit een wollen deken en dragen de man het plein af.
Geschokte Boliviaantjes leggen ons warrig uit waar er een fiscaal ziekenhuis is, maar als we even later een politieman hetzelfde vragen, loopt die gewoon door.
Hoofd naar omlaag en grote passen nemend.

Eindelijk in het ziekenhuis aangekomen, blijkt de plaats verlaten te zijn.
Boven zijn alle deuren gesloten, het onthaal is onbemand, de spoedwachtkamer heeft geen dokter.

Dus staan we daar, met z´n allen, afwachtend op een nieuw idee, tot er eindelijk een oude dokter aankomt. In plaats van zich direct over de duidelijk al stervende patient te onfermen, roept hij natuurlijk eerst de politie erbij om ons van overlast te beschuldigen.
Al een geluk durfden deze corrupte agenten toch niets tegen een europeaanse doen en werden wij zonder enig woord met rust gelaten.

Een kleine 2 uurtjes van zogezegde rust later, stonden we met zijn elven opeengeplakt op onze staanplaatsjes, kijkend naar de optocht die al in de vroege morgend begon.

Na wekenlang van watergevechten in het centrum, zoals het de carnavaltraditie beaamt, lijkt deze kleine mijnersstad verandert in een groot oorlogsgebied.

Waterballonen worden aan lopende band aangekocht en suizend over de hoofden van de dansende optocht gegooid, om zo hard mogelijk iemand van de andere kant te raken.
In de tribunes zelf wordt er met spuimspuitbuizen gespeeld en ettelijke mensen worden met blikjes bier gedoopt.

De tribunes wiebelen op en neer, blikjes bier worden door de spleten naar beneden gegooid, mensen beklimmen al kruipend (er is geen trap) de treden om al duwend en trekken een plaatsje te bemachtigen.

De parade is wondermooi. In allerlei glitterende kostuums worden de meest typische boliviaanse dansen opgevoerd. Meisjes worden duidelijk gekeurd door het publiek en de jongemannen die Caporales dansen (en dat is de populairste dans), krijgen soms kussen van 5, 6 meisjes in een rij.

Caporales is een vrij agressieve, heel levendige dans waarbij de jongens soms grote, sierlijke schoppen in de lucht verkopen. De kostuums zijn de mooiste van allen, met een soort van prinselijke look voor de jongens en diepe decolotées en korte rokjes voor de meisjes, die tijdens de dans in een rechte, zwaaiende hoek komen staan, zodat de billen duidelijk zichtbaar zijn.

De Morenade heeft ongeveer dezelde kostuums en vindt zijn oorsprong uit de koloniale tijd toen Afrikaanse slaven het land werden ingevoerd om de indigeense bevolking te helpen met het werk in de mijnen.

De Tinku is een dans met meer indigeense roots, dat eigenlijk een ritueel gevecht uitbeeld, waar met blote handen en met primitieve incawapens een geschil tussen twee verschillende groepen wordt uitgevecht. De kostuums zijn kleurrijk, met een veel traditioneler uitzicht dan die van bijvoorbeeld de Morenade. Ook worden helmen van hoorn gebruikt, die zelfs de zwaarste slagen kunnen weren. De dans Tinku heeft alleen een estetische waarde, terwijl bij het rituele gevecht, dat elk jaar doorgaat in mei en duurt voor een paar dagen, soms (ongewild) diepe wonden worden geslagen, die de dood tot gevolg kunnen hebben.

De Tobas wordt gedansd door een iets volwassener publiek. Oorspronkelijk werd de dans uitgevoerd door de indianen in het Amazonewoud, maar toen de Incas aan hun grote invasie door Bolivia begonnen, werd de dans in de verschillende gebieden opgevoerd.
In de kostuums is de tropische roots nog steeds zichtbaar, zoals je bijvoorbeeld kan zien in de pluimentooien die worden gedragen.

De Diablada is een dans typisch voor de twee boliviaanse mijnsteden, Potosí en Oruro.
Aangezien deze streken ook ineens de meest religieuse gebieden zijn, wordt deze dans opgevoerd als een ode ... aan de duivel. Het Katholieke geloof mag dan wel muurvast staan in de harten van de mijnwerkers, vanaf je de mijn binnen gaat ben je als het ware in een andere wereld,
Er wordt geloofd dat op deze diepte in het hart van de aarde, Gods hand niet meer kan reiken en dus is de Duivel hun beschermheer.
De dans wordt opgevoerd met maskers met een rooskleurig duivelgezichtje.

De Kullawada komt voort uit de textielcultuur in de Andes.
De traditionele wol- en alpacawevers worden gerepresenteerd in de kleurige en met ingeweefde afbeeldingen gedecoreerde kostuums. Een spinnenwieltje wordt ook gebruikt als attribuut bij de dans.

De Llamarade heeft zowel een Boliviaanse als Peruaanse vorm, met zijn afkomst uit het incatijdperk. Het wordt beschouwd als een dans geïnspireerd door de lamahouders, door het gebruik van het ratelstokje in de ene hand en het lamapopje in de andere tijdens de dans.
Deze dans is echter zoveel verandert sinds de oorspronkelijke versie in het Incatijdperk, dat niemand nog echt de traditie ervan volgt.

Er zijn nog wel een dozijn andere, kleinere dansen (die niettemin ongelooflijk interessant zijn), die ik zelf niet eens goed ken of uit ekaar kan houden.

Oruro. Tierra de Amor y carnaval. (Oruro. Land van liefde en van Carnaval)
De slogan kan niet meer waar zijn.

In 2001 is het carnaval van Oruro bekroont geweest als ¨one of mankind´s masterpieces of the oral and intangible heritage of humanity¨ door UNESCO en staat op de wereldranglijst op de tweede plaats van beste carnavals, na het beroemde carnaval in Rio de Janeiro.

Ik had persoonlijk de beste tijd ooit, met Cristian en mijn vrienden.
Hoewel twee dagen later mijn benen nog steeds pijn deden van het vele dansen en springen, is het een puur positieve ervaring geweest en zeker ONVERGETELIJK!

Het sociaal communisme van Evo Morales

2009-02-18T18:33:00.000-08:00

25 januari:

De stad is, op een paar illegaal rondrijdende motors volledig stilgevallen en lijkt tegelijkertijd toch op een overvol kippenhok. Auto´s, taxi´s en motors zijn vandaag verboden, het openbaar vervoer komt het centrum niet binnen, winkels zijn gesloten en liefst nog verzegeld en zelfs de meeste officiële instanties houden hun deuren dicht.
Op het voetpad verzamelen mensen zich in pratende groepjes, angstvallig fluisterend of luid roepend, maar allemaal hebben ze het over hetzelfde onderwerp. Sommigen houden hun mening niet onder stoelen of banken, hoewel de slimsten onder hen hun gedachten voor aan de ontbijttafel houden .
Op elke straathoek staan een stuk of twee politieagenten, terwijl er in de hele stad nog een paar legertrucks zachtjes rondtuffen en privé-veiligheidsagenten de gevaarlijkste buurten onder hun controle nemen. Toch blijft er een ondergrondse spanning hangen, terwijl iedereen na weken van roddels, geruchten en vage cijfers op de uitslag wacht.
Wat dag het vandaag is? Verkiezingsdag.

Dit moet wel een van de belangrijkste dagen zijn uit de recente Boliviaanse geschiedenis.
Huidige president Evo Morales, eerste machthebber van indiaanse origen, heeft zijn voor- en nadelen, fans en vijanden. Met zijn verleden als dubbele moordenaar (hoewel nooit veroordeeld door o.a. zijn presidentiele bescherming) en secundair diploma behaald twee maanden voor zijn verkiezing heeft hij, laat ons zeggen, een nogal tweezijdig beeld van zichzelf geschapen.

Met zijn indiaanse roots en lage afkomst heeft hij een grote aanhang bij de armere boerenbevolking die ten onrechte dicenias lang is gediscrimineerd.
Door zijn nieuwe analfabetiseringscampagne die geïnspireerd is door Nicaraguaanse campagnes in de vroege jaren 80, wordt een beter toekomstbeeld ontwikkeld, met meer steun van de overheid wordt schoolgaan bij de plattelandsbevolking bevordert en die positieve criminatie creëert dagelijks meer (arme) aanhangers van Evo Morales.

Bij de iets intelectuelere, rijkere stedenlieden zijn Evo´s aanhangers echter eerder een uitzondering. Nu is het hun beurt gediscrimineert te worden.
Aanhoudende criminaliteit en corruptie doet hun afkeer (of wanhoop) steeds groeien.
Vele fouten en mankementen in de vorm waarop Evo Morales zijn geliefde vaderland leidt en de luche vormgeving van deze nieuwe regering , doet vragen over zijn incopetentie rijzen.

De vicepresident, Álvaro García Linera, draagt ook zijn steentje bij aan deze nieuwe gedachte van klassenvorming. Of het om populariteit of macht gaat is niet echt zeker, maar met zijn achtergrond als rebellenleider van het Lichtende Pad heeft hij in zijn oud territorium, de hoogvlakten van Bolivia, nog steeds een hele boel aanhangers.
La Paz, gelegen in dit gebied en administratieve hoofstad van de natie, wordt daarom wel eens als kloppend hart van de Massistische beweging (aanhangers van Evo) en corrupste gebied gezien. Samen met de plattenlandsprovincie Oruro worden hier het grootste aantal JA stemmen geregistreerd.

In dit recentste referendum wordt gestemd over een mogelijke nieuwe grondwet, die opgesteld is volgens de basisprincipes van het communisme. Nieuwe grondverdeling, nationalisering van enkele grootbedrijven (vaak onder leiding van enkele machthebbende ministers), nieuwe machtsverdeling tussen de originele indiaanse bevolking en degenen met Spaans-Boliviaanse aankomst die dateert van de kolinisatie en afschaffing van het Christendom als nationale godsdienst worden beschreven in de informatieflyer die in het centrum in elke brievenbus wordt gedropt, een week voor de eigenlijke verkiezingen.

Morales wilt onder de term sociaal comunisme een nieuw regeringsvorm invoeren waarin het land wordt verdeeld in de oorspronkelijke 36 gemeenschappen, met een door de staat gedirigeerde economie die de geldstroom naar elk gebied zal controleren.
Tegelijkertijd wordt in de nieuwe grondwet het territorum en de taal van elk gebied erkend.
Ook zullen zij een eigen justitiesysteem mogen gebruiken volgens de oude, oorspronkelijke gebruiken, afgescheiden van de nationale justitie en beslissingsrecht hebben over het gebruik van hun natuurlijke rijkdommen, in afspraak met de nationale wetten.

Hoewel de nieuwe grondwet met een kleine meerderheid redelijk goed onthaald werd, zijn de uitkomsten dubbelzinnig en vrezen velen voor een uiteindelijk slechte afloop.
Hoewel de UN bij de bekendmaking van de uitslag Morales´ regering heeft gefeliciteerd voor de rustige en eerlijke verloop, is het onder de Boliviaanse bevolking een algemeen geweten feit dat verscheiden stemmen werden gekocht en er in bepaalde provincies meer stemmers waren dan het wettelijk ingeschreven aantal stemwilligen.
(Stemmen is verplicht vanaf de leeftijd van 18 maar voor elke verkiezing moet je op voorhand een inschrijving doorlopen, of de recht op je stem wordt afgepakt.)

Rellen bleven al een geluk uit na de bekendmaking van de uitslag, maar velen nemen al voorzorgen om problemen op de lange baan uit de wewg te gaan.
Grootlandhebbers verdelen hun terreinen in pakketjes van 5ooo hectare (de toegestaande hoeveelheid volgense de nieuwe grondwet) en proberen kopers te strikken met uitermate lage prijzen, voor de regering zich in enkele maanden met de verdeling zal moeien.
Hoewel er al veel langer door de aanhoudende politieke spanningen een grote vraag naar Noord-Amerikaanse visas was, loopt de ambasade van de Verenigde Staten in La Paz nu op volle toeren en ook Spaanse visas zijn heel populair. Hele gezinnen vragen een verblijfsvergunning aan met een flexibele vervaltijd van 10 jaar aan of proberen via neven en tantes die daar verblijven werk en huisvesting te vinden. Uiteraard is dit een nogal moeilijke en vooral dure procedure en krijgen vaak enkel de succesvolste gezinnen deze visas ook echt mee naar huis.

We kunnen dus moeilijk stellen dat het gehele land tevreden is met deze nieuwe manier van zaken en hopen voor het beste in de toekomst.

VOLGENDE KEER MEER OVER CARNAVAL (wat een heel groot en interessant feest is hier) EN MIJN VRIJWILLIGERSWERK ¨PERFORMING LIFE¨

PERU: Cusco - Machu pichu - Lima

2009-02-01T10:01:00.000-08:00

03 januari:

De reis naar Cusco was lang, vol van overstappen, grensproblemen en lege wachturen, iet of wat vervelend maar vergezeld van een mooi nachtelijk landschap. Uiteindelijk kwamen we aan in Cusco, peru, waar Alberto en zijn vader ons kwamen ophalen. (voor degenen die het niet weten: Alberto is een jongen die een jaar in mijn huis heeft gewoond als student met AFS).
We zijn even gaan uitrusten in het huis in san jeronimo, een dorp net buiten de stad cusco, waar ons een zwembad, een gevulde ijskast en lekker zachte bedden te wachten stonden.

Het centrum van Cusco bleek ongelooflijk mooi: de huizen zijn bijna allemaal wit, afgewerkt met houten balkonnen of luiken, vaak gebouwd op resten van de oude incastad.
Overal lopen toeristen rond, en na bijna een half jaar bolivia had ik het gevoel dat Cusco meer een toeristische attractie was geworden dan een typische zuid-amerikaans stad.
De tweede dag zijn we op een tour gegaan door de heilige vallei, die voor de inca´s dankzij de vruchtbare rivier een belangrijke functie had. Je komt met de tour voorbij verschillende dorpjes en inca ruines en het heeft een overweldigende sfeer om die eeuwenoude resten te zien, te bewandelen, te bewonderen. Ik was echter al wel sinds onze aankomst in cusco ziek, en zat op een dieet van mate de coca (is een aftreksel van een drankje dat wordt gemaakt met cocabladeren en water, en heeft een heel goede medische werking), dus dat was wel een domper.
De volgende dagen hebben we het stad nog meer verkend, vele musea´s gedaan en ook nog meer ruines. De oude incassamenleving zat zo goed in elkaar, problemen ivm criminaliteit, opvoeding, liefde, werden op een hele heldere en logische manier opgeklaard. Uit onze bezoekjes bleek ook dat incas hun eigen sterrenstelsel hadden, zonnewijzers, tempels, opleidingsplaatsen, strategisch gebouwde verdedigingsvesten, handige lndbouwmethoden, vernuftige waarnemingsplaatsen en zelfs iets primitievere laboratoriums.
Op een avond zijn we ook op restaurant gegaan, waar ze tijdens het buffet traditionele dansen opvoeren op een podiumpje vooraan. Gezellig, grappig en wondermooi.

Na een paar dagen zijn we dan naar machu pichu gegaan, dat heeft ons fortuin bijna helmaal opgevreten, maar zeker de moeite waard!
Eerst namen we de taxi naar een bijzijnde stad, daar neem je de trein tot een dorpje genaamd aguas caliente en daaruit neem je de bus tot de ingang. Machu Pichu is veeel groter dan ik had gedacht en super mooi. Het is ongelofelijk hoe de inca´s zo´n grote en indrukwekkende stad konden maken op die hoogte. De architectuur is werkelijk verbazingwekkend en hun kennis van het heelal en de wiskunde was veel groter dan de onze in dezelfde tijd. Ik kan wel uren doorgaan over de schoonheid van Machu Pichu, de mystieke sfeer erond en het waanzinnige uitzicht, maar ik ga jullie in daarvan allemaal aanraden om er zelf eens een kijkje te gaan nemen.
Ik had nog steeds pijn van mijn teen, die ik op nieuwjaar zo hard heb verstuikt en kon daarom mijn botinnen niet aandoen, dus liep ik er half mank op mijn tennissloefkes.
´s Nachts hebben wannes (de jongen waarmee ik aan het reizen was) en ik een goedkoop hostalleke gehuurd. ´s Ochtends zijn we met de trein terug naar Cusco gegaan en daar hebben we dan de laatste musea van ons toeristisch ticket nog gedaan.
Die dag was het al zondag en waren we er net bijna een week. Aangezien zondag hier familiedag is, kwamen er allerlei neven en nichten en nonkels en tante en bommas naar het huis in san jeronimo, waar we de hele tijd rond het mooie warme zwembad hebben rondgehangen.

In de vroege avond zijn we op de bus gestapt, richting Lima. Wat een bus!
Betere zetels dan in het vliegtuig, of misschien leek het alleen maar zo in vergelijking met de boliviaanse bussen, we kregen er avondeten en ontbijt, er werden enkele goede films gespeeld op een ruisloze tv en we kregen zelfs een dekentje en een hoofdkussen (die we helaas moesten terug afgeven).
Met een paar uur vertraging kwamen we om 4 uur smiddags de volgende dag in Lima aan, waar Alberto ons stond op te wachten (hij was met het vliegtuig gegaan).
Onze tijd in lima hebben we al rustend door gebracht.
We bezochten twee musea: de eerste was het nationaal musea, dat normaal de gehele culturele geschiedenis behandelt, maar de meeste zalen waren in reconstructie of zoiets.
Op de bovenste verdieping was wel een super interessante tentoonstelling over het oude terrorisme in Peru (over de terreurbeweging Het Lichtende Pad), met fotos op grote canvassen en echt goede fotojournalistiek, helemaal mijn stijl.
Het andere museum was het museum van het Peruaanse goud.
Hierin werden allerlei gouden objecten tentoongesteld, vaak werden die afgewerkt met relief of stenen zoals turkoois (ik heb er zoveel foto´s gemaakt dat ik mijn eigen catalogus kan maken denk ik).
We zijn ook naar het strand geweest, enkele uren uit Lima stad zelf.
Het was zo´n privé strand waar Alberto´s nicht een huis had. De eerste dag daar zijn we naar een baai gewandelt die helemaal ingesloten was tussen de rotsen, daar zijn we een grot binnen geklommen (wannes en ik, alberto had schrik) en hebben we liggen te zonnen.
Overal liepen krabben op het strand, enkelen lagen er zelfs te sterven van de warmte, of verborgen zich snel in hun hollen in het zand.
Die 2/3 dagen hebben we practisch in de zee doorgebracht en na de eerste dag was ik al super verbrand. De ochtend van de tweede dag hebben we dolfijnen gezien, toen we zelf ook in de zee zaten. echt waar die dolfijnen waren niet verder dan 10, 20 meter verwijderd van ons!
De tweede avond zijn we naar Asia gegaan, een buurt verderop die bekend staat voor de hipheid en de goede feestjes. Alleen was het donderdag en dus absoluut niets te doen.
Dan zijn we maar teruggekeerd om op een oude redderspost te klimmen en naar de donkere zee te kijken. De volgende avond zijn we teruggekeerd naar Asia en hebben we daar in een disco een liveoptreden van muziek van de Andes bijgewoond.
De morgend daarna zag ik weer dolfijnen die rustig tussen de surfers in en uit het water doken. tegen de middag zijn we terug naar Lima gegaan, waar ons maar een paar uur rustte om terug naar cusco te keren. Daar eindelijk aangekomen (het was een leuke trip met een braziliaanse naast mij waarvan ik nu heel haar leven ken) zijn we nog even langst het huis van Alberto´´s ouders gegaan. We hebben nog even veel cadeautjes voor jullie gekocht en na een lucht avondmaal moesten we dan weer weg. We kregen bananen en brood en chocolade en koekjes mee voor de lange trip die ons in verschillende slechte busjes te wachten stond en de groeten voor jullie allemaal en verscheidene uitnodigingen om terug te komen.
Over de reis ga ik niet te veel vertellen, want die was pijnlijk en saai en heel lang maar dan kwam ik eindelijk aan in cochabamba rond 1 uur in de nacht.
Cristian stond toen al meer dan anderhalf uur te wachten buiten de busterminal, di al gesloten was, in de gevaarlijkste buurt in cocha, de arme jongen. en zo geraakte ik dus eindelijk thuis.
Super om hier terug te zijn want vreemd of niet, ik heb cochabamba echt gemist, de stad, de vrienden, cristian, arzob mijn broer, het eten, mijn bed, de honden, de frisdrank in zakjes, het goedkopere leven...

Nu is het leven hier rustig zijn gangetje aan het gaan.
Ik zit in een nieuwe familie, die in het centrum woont, spendeer mijn tijd met vriendenbezoekjes en cinecenter en wacht vol ongeduld op het carnaval!

Itapaya + Kerstmis

2008-12-27T16:38:00.000-08:00

13 december
Mijn haarlokken lijken een vreemde dans te voeren en mijn oren voelen halfbevroren aan als we met een razende vaart, begeleid door een sterke wind, tussen de heuvelfanken rijden. Mijn eerste trip in de laadbak van een pick-uptruck is begonnen en ik ben blij dat dit ik mag meemaken met Indira´s gehele familie. Terwijl het veranderende landschap aan ons voorbijflitst, probeer ik tegelijkertijd naar Mika´s flauwe mop, Rodrigo´s stoere praat en Victoria´s geroddel te luisteren. Indira stuurt me een medelevende glimlach en Pablo, el gordito (het dikkerdje), biedt me heel genereus de andere helft van zijn rosquete aan (een soort deeg met een plakkerig wit spul, in de vorm van een grote, magere donut).

De eerste halte is een klein dorp op het platteland, waar Indira´s nonkel een stuk land bezit. Door verschillende velden, waar aardappelen, maïs of bieten worden geteeld, maken we onze weg naar de boomgaard.
Terwijl wij, jongeren, worden ingezet om de groenrijpe peren uit de bomen te plukken, houden de senioren een evolutie van de teelt.
Verder bezoeken we het ouderlijke huis van Indira´s vader, waar een spontane familieruzie uitbreekt met grootvader Cosillo.
Voorbij de hondsdolle rotweiller, over de uitgedroogde beekjes en door de braakliggende terreinen gaan we op weg naar de "chalet", een huisje zonder enige elektriciteit of stromend water, dat op het tweede terrein van nonkel Cosillo ligt. Boeren hier gebruiken nog steeds het 6 / 4 jaren systeem: na elke 6 jaar van teelt, wordt het veld voor 4 jaar niet gebruikt, zodat het kan recupereren en de grond langer vruchtbaar blijft.

Nadat ook hier is geëvalueerd, gediscusieert en maté is gedronken, gaan we op weg naar indira´s huis in ITAPAYA. Itapaya is een dorp van niet meer dan 10 straten, een kerk en een pleintje dat ontworpen is door een plaatselijke kunstenares. Als we daar aankomen is het al donker en komen we op straat enkele van Indi´s vrienden tegen.
Het gesprek gaat over hetzelfde onderwerp dat al 2 dagen lang groot nieuws is: de nachtelijke aardbevingen. Slaperig als ik was, heb ik die nacht helemaal niets van de aardbeving gemerkt, noch van de 2 naschokken. De volgende ochtend werd ik misschien wel wat slaperiger en met een vreemde rugpijn wakker, maar dat is nu ook geen goede opener.
Die avond vullen we op z´n plattelands: we kopen een emmer, een fles singani en 7up en houden een gezellige babbel op het pleintje.
Om 2 uur is het wel genoeg geweest en gaan we terug naar huis, waar we twee per twee in een bed kruipen. Onze onrustige slaap wordt plotseling onderbroken als de - ietwat demente - grootmoeder ons wakker gilt met de woorden "Tembloooor!" "has sentido el temblor?" (Aardbeving!! Heb je de aarbeving gevoelt?). Uiteraard was er helemaal niets waar van een nieuwe aardbeving, maar onze nachtrust was wel verstoord.
`s Morgens begint de dag met een van die heerlijke familieruzie´s, een slaperige Indira en hyperactieve Mika en Victoria (die twee zijn trouwens respectievelijk zusje en nichtje van Indira).
Het is amper 11 uur als we op het einde van de straat Chicharon gaan eten (gefrituurd varken). In de dampende, grote pannen zien we een snuit, een varkensstaart en verschillende haren tussen het vet liggen, maar ontbijten moet iedereen.
In het vervolg van de dag probeert de familie Cosillo mij zo veel mogelijk bij te brengen over het plattelandsleven. In de tuin worden de oude broodovens getoond, de verschillende soorten bloemen benoemd en fruit geproef en het gehele wijn- of guarapaproces uitgelegd.
In de namiddag gaan we naar het stuk land van Indira´s vader.
Rodrigo kruipt in de denneboom om de top af te hakken, die later als kerstboom zal worden gebruikt. Ondertussen pluimen Mika, Vicky en ik de pasgeschoten duiven en zoekt Pablo naar achtergelaten maïskolven.
Na het middagmaal is het weer tijd om naar huis te gaan.
Hoewel het maar kort was, heb ik er enorm van genoten.
Bovendien heb ik al verschillende uitnodigen voor huwelijken, eindejaarsbals en verjaardagen, dus ik kom zeker terug!

24 december
De vakantie is al even bezig en mijn dagen zijn gevuld geweest met films zien bij vrienden, het nabijgelegen dorp Tiquipaya verkennen, zwempartijtjes, heeeel veel ijsjes, verjaardagsfeestjes en uiteraard dagelijkse bezoekjes bij de immigratiedienst. Op het kerstmisdinneetje van rotary kreeg ik mijn eerste kerstcadeau (een zilver-gouden armband) en Cristian maakte me figuurtjes uit ballonnen. Toch voelde ik een vlaag van heimwee als kerstmis naderde, zeker omdat mijn familie niets wilde plannen.
Op 24 december echter, had ik hen eindelijk overhaalt een klein avondmaal en enkele pakjes te voorzien, dus wandelde ik met Arzob en Gloria (mijn moeder) door het overvolle La Cancha, op zoek naar pakjes voor elkaar. Het werd een namiddag vol gelach, gevecht en gebekketrek en ik voelde me - ik denk voor het eerst - echt goed in de familie.
Zeker toen Arzob, mijn broer, een schattig kermitknuffeltje voor me kocht en later zelfs super coole all stars in de boliviaanse driekleur.
Toen we terug thuiskwamen sloeg de verveling en de vermoeidheid bij iedereen toe en de sfeer werd nog bedrukter toen Camilla (mijn gastzus die in België verblijft) wenend belde.
Om 5 voor 12 werd iedereen het salon ingeroepen en de pakjes uitegdeeld. Kussen werden uitgedeeld, bedankjes gezegd en cadeautjes uitgeprobeerd. Om exact 12 uur werd het kinneke Jezus uit de kast gehaald en in zijn kribbe gelegd, omgingd met brandende kaarsen.
Hierna verlieten we snel het huis om bij Arzobs peetvader te gaan avondeten (om half 1 `s nachts). Uren en nog meer flessen Singani later, verlaten Luisa (de huishoudster) en ik slaperig het feest, terwijl de mannen schals de traditionele boliviaanse muziek zingen.
Thuis beseffen we dat alle binnendeuren op slot zijn en dat het enige paar sleutels nog steeds in Arzobs kostuum zitten. Uiteindelijk breken we langs het dakraam naar binnen en dat is dat het verhaal van mijn boliviaanse kerst.

Op de agenda staan: Shayla´s verjaardag, meer vriendenbezoekjes, eindjaar en mijn reis naar Perú (3 januari, met Wannes)

Marathon door de Boliviaanse hoogvlakten

2008-12-08T20:48:00.000-08:00

De koffer vliegt open, de reistas met een zwier over de schouder gegooid, een passerende taxi wordt soepel ontweken en een smakkende kus op grote broers kaak geplaatst. Met halve huppelpasjes loop ik de busterminal in en zoek tussen de folkorische tassen en mutsen naar een groepje personen die nogal misplaatst lijken met hun blonde haren, blanke huid of duidelijk overzeese mode. Aangezien het al donker is, wordt de 7 u lange busrit voornamelijk gekenmerkt door onrustige slaap, koekjes en melancholische muziek.

In de vroege ochtendkoude wachten we in La Paz, hoofdstad in de bergen, op onze bus naar COPACABANA. Bijna 2 uur lang rijden we langst het grootste en hoogste meer ter wereld: LAGO TITICACA. Na enkele overstappen van bus naar boot, komen we aan in Copacabana: de laatste halte voor je de grens van Perú bereikt. Het kleine meerstadje wordt gekenmerkt door rondtrekkende hippies, lokale zatlappen en engelstalige aanprijsborden.

Na het installeren in de kleine maar gezellige hotelkamers, besluiten we het bedevaartsoord op de heuvelflank te beklimmen. De heuvel is gewijd aan de Virgen de Candelaria en langst de uit rotsen uitgehouwen trappen wijzen imposante stenen kruisen de weg. Halverwege de beklimming krijgen we het eerste zicht op het prachtige lichtblauwe water van het meer. Camera´s worden bovengehaald en de liefste glimlachjes tevoorschijn getoverd. Boven begroeten bombaste kruisen en stanbeelden ons op wat wel de top van de wereld lijkt. De glinsterende zonnestralen toveren het rustige wateroppervlak om in een golvend zijden tapijt waar maar geen einde aan lijkt te komen. Helemaal onder de indruk van dit 8ste wereldwonder koop ik bij de tandloze bedelaarster twee kaarsjes en laat ik het vlammetje dansende schaduws op de stanbeelden vormen.

Als we weer beneden zonder problemen op onze twee benen staan, zijn de haren in de war en de oren half bevrozen.

In de namiddag gaan we naar de witte kathedraal, waar ik in een waas van miscommunicatie toevallig een studente van de KU Leuven tegenkom. De kathedraal, wederom gewijd aan de maagd van de Candelaria, ook wel eens de donkere maagd van het meer genoemd en patroonheilige van Bolivia, wordt beschouwd als een van de imposantste religieuze bouwwerken in Bolivia. In de grot achter de westelijke kathedraalmuur branden de plaatselijke bevolking kaarsjes om specifieke wensen te doen uitkomen. Op de grond liggen assen van de verbrande verlangens en op de wanden zijn in kaarsvet huizen, auto´s of hartjes aangebracht.

Eens weer buiten worden we overvallen door de ijzige wind die via het meer de stad inwaait. Het toch al krappe budget wordt aangevoerd om een stapel ponchos en fleecegevoerde jassen te kopen, die mooi samengaan met onze Boliviaanse mutsen, handschoenen en sjaals.

Als we de volgende dag op de kleine overzetboot over het Titicaca meer varen, zijn zelfs als deze componenten, tesamen met de warme coca-thee, niet voldoende om ons op te warmen. Dit fantastisch grote meer wordt met zijn immense oppervlakte van 233 km bij 97 km vaak het hoogstgelegen (op 3.800meter boven zeeniveau) bevaarbare water van de wereld genoemd, hoewel er in Chili en Peru hogere meren zijn.

In de koude ochtendzon en met een frisse bries passeren we me een slakkengangetje verscheidenen van de 36 eilanden die het meer rijk is. Anderhalf uur later, terwijl we ons net beginnen af te vragen of de omvang van het meer zich ergens in het oneindige bevindt, komen we aan op ISLA DEL SOL. Het eiland, dat gekenmerkt wordt door de indiaanse bevolking die vnl. van agricultuur leven, was eens een belangrijk religieuse plek in de pre-inca cultuur TIHUANACO. Volgens de oude mythes zou dit eiland de thuisbasis zijn geweest van de Zonnegod (of "vader zon") en zou hij op diewelfde plek de aymara bevolking hebben opgedragen een nieuwe rijke cultuur te starten, zowel op intelectueel als op cultureel vlak, waaruit Tihuanaco ontstond.

Het pad, dat vanaf 2000 v.C. gevormd is door ontelbare priesters en pelgrims, leidt ons voorbij eucapyptusbomen van meer dan honderd jaar oud, rondzwervende lama´s en kleine lemen huisjes van de traditionele Aymarabevolking. De heuvelflanken vertonen een onregelmatig ruitjespatroon dat gevormd wordt door rijen van opgestapelde stenen die grenzen tussen de eindeloos vele akkers trekken.
Eventjes denk ik det ik de gids verkeerd versta als van zijn gezichtpure opwinding en melancholie staat af te lezen terwijl hij een gigantische steen een bemoedigend klopje geeft en ons weet te vertellen dat op die geheiligde steen eeuwen lang onschuldige meisjes werden geofferd om de gunsten van de zonnegod voor zich te winnen. Uiteraard doet de huidige bevolking dit ritueel over met dierenoffers, meestal lama´s, maar ik krijg het vreemde gevoel niet van mij afgeschud.

Een uurtje later staan we voor een gigantische rots met half dightgeknepen ogen tussen de vele bulten en gaten een kattenhoofd te zoeken. Titi-caca is namelijk een spaanse verbastering van wat afstamt van het Aymara "Rots van de puma". Op 21 juni wordt de eerste zonnestraal opgevangen door een platte steen een beetje verderop.
Om de goden gunstig te stemmen worden op deze steen nog steeds maandelijks dieren geofferd en op 21 juni is het eiland een groot feest, met pelgrims van over het hele altiplana (de hoogvlaktes van de Andes).
Net zoals de overlevering het ons opdraagt, laten we onze rechterhand op de rots rutsen om energie en geluk af te tappen, terwijl de meesten van ons een ingehouden glimlach hebben onder deze iet wat ongemakkelijke handeling.

Amper een paar meter verder betreden we een ruine uit de Tihuanaco periode: deze ruine was een tempel, symbolisch labyrinth en woonplaats voor 50 personen, waarvan 30 hoogstaande priesters waren. Van wat eens een van de 3 belangrijkste bedevaartsoorden was, rest niet veel meer over dan een paar solide stenen en de afgedankte waterput.

Na de zoveelste fotoshoot, enkele extra vragen voor de gids en een rijkelijke (verplichte) tip, gaan we, ieders in eigen gedachten verzonken, op weg naar de aanlegsteiger van de overzetboot. Ondertussen zien we kinderen van de kliffen in het diepblauwe water springen, langs de eeuwenoude boomstammen omhoog klimmen of op het door unicef gesponserde speelpleintje coca kauwen.
Het leven hier staat niet stil, noch gaat het voort. De enigste sporen die de tijd achterlaat zijn de rimpels onder de bolhoeden en de vlechtjes in de manen van de lamas.

Deze gedachten wordt nog maar eens bevestigd wanneer we in de boot naar de kliffen zitten te kijken, terwijl we met een wiegend gevoel rustig vooruitgaan, terwijl de rimpels in het water rimpels blijven, en stenen stenen.

We maken een kleine stop op de rieten eilanden, een nieuwe toeristische attractie die het voorbeeld volgt van enkele plaatselijke aymara stammen. De maken van bundels riet een volledig artificieel eiland, met boten, huizen, poorten en bruggen. Elk jaar wordt er een nieuwe laag riet op de vorige gelegd, en sommigen hebben al een oppervlakte van 25 m in de diepte onder het waterniveau.

Na een uitstapje naar de plaatselijke hippiebars in copacabana, met hun juwelenwinkeltjes, waterpijp en live-muziek, begint onze rustdag.

`s Morgens vertrekken we naar LA PAZ, waar we onze bedden installeren en een lekker vette pizza eten. Een paar uur later wandelen we tussen de veelkleurige doeken, poncho´s en hangmatten in wat een van de grootse artisanale markten van Zuid Amerika is. We passeren wevers aan de slag met hun alpacawol, gemumificeerde lamafoetussen, cocaplantages, slangenhuiden, kerststallen, ... Uiteraard slagen we onze voorraad Bolivia in, hebben we later problemen met onze te kleine reistassen, gaan we `s avonds iets drinken en hebben we nog eens een goede nachtrust.

De volgende dag gaan we op stap met onze knappe gids naar TIWANAKU (Tihuanaco), overgebleven ruines van de hoofdzetel van de gelijknamige cultuur. Tiwanaku was met een bestaan van zo´n 2000 jaar de grootste heersende cultuur in mensengeschiedenis, opgericht door vindingrijke boeren en met een spanrijkte over een groot deel van Zuid - Amerika.
De grootsheid van deze voormalige cultuur was te vergelijken met die van Rome in zijn hoogtedagen en inspireerde niet alleen de veel bekendere incacultuur, maar tot op de dag van vandaag zijn er in het dagelijkse leven sporen van na te vinden.

De Aymarabevolking die nu op PAMPA KOANI wonen, bewerken nog steeds het land naar het voorbeeld van hun voorouders.
Terwijl nu echter de gigantische pampa amper genoeg is voor de magere behoeften van de 7 000 inwoners, konden in de Tiwanakuperiode aan de hand van irrigatiemethoden en genetische manipulatie van de teelt 125 000 monden worden gevoed.
Het land werd, in deze oude beschaving, zodanig geconstrueerd dat het rijker en duurzamer was. De grond bestond uit een dikke laag van keien, bedekt met een ondoordringbare laag van klei dat voorkwam dat de zoutresten van het Titcacameer aan de bovengrond kwamen. Over deze vruchbare laag werd een dunnere laag van fijn kiezel gelegd, daarover weer een met fijnere kiezels en daarboven kwam dan eindelijk de bovenlaag, gevormd uit aarde en gras.
De enige rivier die uit het Titicacameer ontstaat, de Catarivier, werd aan de hand van dammen en greppeld een mijl naar het oosten verplaatst en voedde het ingenieuze irrigatiesysteem, dat het land tot op vandaag in vreemde geometrische patronen verdeelt. Het water in de irrigatiekanalen werd uren lang bloot gesteld aan de felle zon, waarna het het land kon verwarmen in de koude nachten.

De traditionele Aymara bevolking is een hard leven beschoren. De traditionele familie woont met zijn allen (nonkels, tantes, grootouders, kinderen) samen in één boerderij, hebben 2 of 3 schapen, een paar geiten, een varken en een stuk land waar ze quinoa (een soort graan) en verschillende soorten aardappels planten. Wat het land oplevert, is voor eigen consumptie en door gebrek aan anticonceptie zijn er gewoonlijk heel wat monden te voeden. Als de familie te groot wordt, verlaat een van de oudste kinderen het huis om in La Paz - meestal vruchteloos - voor werk te gaan zoeken.

Op deze hoogte is leven oncomfortabel, maar de Aymara´s hebben door hun eeuwenoude geschiedenis en evolutie buiten de intelectuele overlevering ook een fysiek voordeel. Aymara´s hebben gewoonlijk een klein en nogal vierkant postuur en hun brede borstkas biedt plaats aan een omvangrijke longinhoud, die groter is dan de gemiddelde Boliviaan.

Op de archeologische site blijkt ook niets aan het toeval overgelaten: de uitleg van de gids gaat gepaard met een veelvuldig gebruik van het getal Pi, het magische getal 7 en het Indiaanse kruis.

We bekijken keramiek, schedels, mummies, bewerkte metalen en edelstenen. De resten van de ondergrondse Kalasasayatempel zijn blootgelegd en vrij te bezichtigen en ook de Akapanapiramide, die met zijn basis groter is dan de pirmaide van Gizeh, laat een grote indruk achter. Verder is er nog de imposante Benneth monoliet, die een priester voorsteld en zo groot was (ik ben de afmetingen vergeten dus ik ga niet liegen) dat het museum errond moest worden gebouwd.
De zonnenpoort is een van de grootste attracties, volledig voltrokken uit graniet en herbergt een complexe zonnekalender aan de hand van reliëfs.
Nu ik er zo snel overga, lijkt het alsof het allemaal niets is, maar het was net zo indrukwekkend dat het moeilijk is om de kennis en schoonheid om te gieten in een paar zinnen.
Na de gehele trip zitten we met z´n vieren nogal overdondert en zwijgzaam in de bus. Een paar van de andere toeristen slapen of smeren dikke lagen aftersun op hun verbrande wangen. Als we terug in het hotel zijn en onze reisbegeleiders van rotary vragen hoe de uitstap was geweest, staan we nog steeds me tonze mond vol tanden.

Die avond nog zitten we na een lucht avondmaal op de bus naar POTOSÍ. De plastieken zetels kraken bij de minste beweging en de slechte issolatie maakt dat een ijzige wind door de afdichting van het raam komt. Na een stuk of 6 uur van koekjes eten, muziek luisteren en het aanhoren van ieders gezaag (inclusief het mijne), schreeuwt mijn lichaam om slaap. Met een diepe zucht en uitersta waakzaamheid leg ik met dan maar tussen de baby en de zak vol pinda´s in het gangpad. Met drie truien en een poncho dat dienst doet als dekentje, lig ik min of meer opgewarmt op de zacht trillende vloer. Mijn rugzakje gebruik ik als voorzorg als kopkussen, mijn geld hangt rond mijn nek te bundelen en mijn camera is stevig vastgemaakt aan mijn ceintuur.
Niets kan me nu nog overkomen, denk ik, tot ik wakker word van mijn halfbevroren voeten. Zonder ik er iets van had gemerkt, waren we in een plaatselijk dorpje gestopt voor een plas- en eetpauze en wou een van de plaatselijke bedelaars er met mijn schoenen van door gaan, wat mijn ingewikkelde manier van vetersknopen al een geluk voorkomen had.
Een paar uur later komen we aan in Potosí, een klein mijnstadje dat ooit het ecomisch cenrum van de wereld was, groter dan Parijs, Antwerpen of New York in hun glorietijden.
Het is 4 uur in de morgend als we rillend in de taxi zitten te wachten tot iemand de hoteldeur komt opendoen. Met kleren en al kruipen we snel het bed in en proberen we te slapen, hoewel ik pas een uur of twee later terug gevoel in mijn tenen krijg.

`s Morgens staat er een museumbezoek aan CASA DE LA MONEDA te wachten. In 1650 was Potosí met een populatie van 160 000 inwoners de grootste stad in geheel Amerika een een economisch centrum dankzij het zilver en goud dat uit de mijnen van de CERRO RICO kwamen. In la casa de la moneda (moneda = munten) werden medailles en zilveren munten gemaakt in opdracht van de koning van Spanje, waarna ze werden geëxporteerd werden naar alle kanten van de wereld.
Potosí is tegenwoordig een klein stadje met vele tegenstellingen. Het centrum is simpel maar mooi in een typische koloniaalse stijl.
Op de Plaza Principal zie je (bijna) blanke personen met een duidelijke westerse stijl, maar ook Quechua vrouwen en een groot tal mijnwerkes.

In de namiddag is het onze tijd om de mijnen te gaan bezoeken, maar eerst kopen we cadeautjes om de mijnwerkers tevreden te stellen.
Oscar, onze gids, is zelf een ex-mijnwerker en geeft ons instructies om dynamiet, coca, ontstekers en alcohol te kopen.
Gehuld in oranje linnen broeken, te grote regenjassen en uiteraard met helm op het hoofd, komen we aan aan de ingang van de mijn.
Een smal treinspoor wijst ons de weg naar binnen en een paar honderd meters verder maken we onze eerste stop bij El Tío (de nonkel) om hem alcohol, sigaretten en coca te offeren. El tío is een standbeeld, gemaakt voor en door de mijnwerkers. Elk niveau in de berg heeft zijn eigen Tío, maar je mag ook je eigen hebben als je wil, zolang je hem maar goed behandelt. Binnenin de berg bestaan er geen wetten of religies: alles wordt geregeld volgens de normen en waarden van El Tío.
Wandelend in het halfdonker ademenen we de giftige gassen en vuile stoffen in die de mijnwerkers dag in dag uit in hun longen binnenkrijgen. De arbeiders gebruiken geen stofmaskers of andere preventiemaatregelen en het is dan ook geen wonder dat het sterfte- en ziektecijfer heel hoog ligt. Wanneer een persoon sterft, wordt zijn stukje mijn overgelaten aan de oudste zoon in de familie. Heeft de vader echter nagelaten zijn taxen te betalen, worden de schulden ook overgedragen.

Na een rondleiding van een paar uur en ontmoetingen met enkele mijnwerkers hebben we het wel gezien en zoeken we het daglicht terug op. Oscar geeft me het overgebleven dynamiet en wijst ons de weg, terwijl hij zich over Kelly ontfermt, die astma heeft.

Helemaal in mijn nopjes in deze onbekende omgeving begin ik naar buiten te wandelen en laat ik de anderes, die last hebben van kleinzeerigheid, zwaarlijvigheid of luiheid, steeds verder achter mij.
Mijn gebrek aan zelfvertrouwen onthoudt me er echter van dat ik het dynamiet zelf al begin te prepareren en als de anderen nog nahijgend hun zaklampen uitdraaien, heb ik al van een vriendelijke mijnwerker wat melk en yoghurt voor ons gekocht. Een van de nawerkingen van de stoffen heeft namelijk dat je keel lijkt te veranderen in een zandwoestijn en we doen er 4 flessen yoghurt over om weer een deftig woord uit onze mond te krijgen. Uiteraard hebben we nog eventjes oorlogje gespeeld met de dynamiet en het voelt goed dat je toch iets van jezelf kan achterlaten op deze uitstap: een krater van 2 op 2 m...

FOTO´s zijn verandert van plaats en nu te vinden op http://picasaweb.google.com/anneleenophoff

Graduación

2008-11-30T06:38:00.000-08:00

Als ik me eindelijk onder de felle spotlampen bevind, besef ik dat de laatse weken in een waas zijn voorbijgegaan. Een paar dagen heb ik de Belgische AFS´ers CBBA laten zien, met een gepast bezoek aan het archeologisch museum, de kathedraal, de poolbar, La cancha en wat plaatselijke caféetjes.
Uiteraard waren er dan ook nog wat feestjes, etentjes en filmnamiddagen tussendoor en rende ik van hot naar her in de immigratiedienst.

Maar hier sta ik dan, voor de laatste keer in mijn schooluniform, aan de zijde van mijn gastvader. Terwijl ik mijn kniehoge sokken langzaam voel afglijden, wacht ik nonchalant tot mijn naam wordt afgeroepen. Ik ben nu eenmaal al afgestuurd, dus wat maakt die tweede keer er nog toe, herinner ik me nu te denken. Moreno, Oblitas, Omonte, OPHOFF: mijn beurt om de rode loper af te lopen, mijn diploma in ontvangst te nemen en op het podium in formatie te gaan staan. Ik kan het niet laten om een glimlachje te placeren en voor ik het weet staat er een lach van oor tot oor op mijn gezicht te fonkelen. Hoe hard ik het ook probeer, dat trotse gevoel kan ik toch niet onderdrukken als ik mijn diploma in ontvangst neem, de leerkracht een knuffel geef en mijn vader een kus. Even sta ik gedesoriënteerd voor de trappen, tot Cristian met een zucht en een lach teken doet dat dit het moment is het podium op te lopen. Ik kan hier toch ook niets doen zonder even een gênant moment te hebben, denk ik, terwijl ik me met een rood hoofd tussen Sissy en Laura zet.

Als we eindelijk allemaal zijn afgeroepen en ons op onze plaats hebben gezet, staat de hele zaal schuifelend recht. Nu pas besef ik hoeveel ouders, broers en zussen, bomma´s, vrienden en doodgewone kennissen hier bijeen zijn gekomen om hun geliefde student af te zien studeren.
De Boliviaans volkslied schalt door de krakende luidscprekers en nu ik het voor de waarschijnlijk laatse keer zing, lukt het mij al min of meer zonder al te veel gemompel tussendoor. Het schoollied gaat me al veel beter af en dan is het wachten op de vele speechen en medaille-uitrijkingen voor de beste studenten.
Ik kan het niet laten om om de vijf minuten op mijn horloge te kijken en een uurtje later, voor ik het weet, staan we allemaal wiebelend ons pormo-lied te zingen. Als het laatste refrein afgelopen is, barst de hel los: mensen springen op elkaar, wenen, knuffelen, kussen. Schouderklopjes worden rijkelijk uitgedeeld en ik hele geworsteld sta ik een beetje verdwaald. Mensen pakken me vast en roepen onverstaanbaar snel hoe raar het wel niet is eindelijk dat diploma in de zak te hebben.

Als ik even later mijn rozen van Arzob heb ontvangen en we in het chineese resaurant op het eten zit te wachten, voel ik aan dat ook mijn gastfamilie trots op me is. Als ik even later ook nog op sokkenvoeten de geïmproviseerde leeswedstrijd win van de huishoudster, voel ik me bijna onsterfelijk.

Om 1 uur `s nachts komen Cristal en ik aan op het feest bij Cristian thuis.
Cumbia, Capurales en Quecca worden platgedraaid: dansen die ik absoluut niet ken, maar na een 2 uur lange Quecca-instructie van Cristian, voel ik me eindelijk niet meer zo beschaamd. De tijd passeert zonder een spoor na te laten op onze opgewonden gezichten en voor ik het weet zitten we op het dak naar de zonsopgang te kijken.
Die uitleg brengt ook een glimlach op het gezicht van mijn moeder wanneer ze me met de handen in de heupen staat op te wachten terwijl ik zo stil mogelijk binnen probeer te komen, een handeling die onderbroken wordt door het geblaf van de honden.

De volgende dag barst Cristian in lachen uit als we het galabal binnenlopen en even later kan ik me ook niet meer bedwingen: sommige meisjes dragen de belachelijkste creaties en ik voel me plots heel trots op mijn uit amerika overgevlogen, dure cocktailjurk. Aangezien ik mijn klasgenoten nu ondertussen al ken, neem ik net als de vorige dag de taak van Bob op mezelf.
Choy komt het feest al beschonken binnen, een paar danspassen later sturen we Harold in een bijne geintoxiceerde staat per taxi naar huis en moet ik Cintia sussen na het door haar veroorzaakte drama.
Niets kan mijn avond echter verpesten en samen met de anderen geniet volle teugen van wat waarschijlijk onze laatste reunie zal zijn.
Als ik na de afterparty met Cristians veel te grote kostuumvest in de taxi zit, begint de zon zelfs al wat warmte te produceren.

Ook de volgende dagen krijg ik amper rust als ik ter voorbereiding van het Thanksgivingmaal het huis kuis, het gras afrijd, de auto´s was en de bomen snoei. Donderdag (27 -11) zit ik dan eindelijk met mijn verbrande nek en gebarsten bleinen op beide duimen te genieten van gevulde kalkoen, een glaasje huisgemaakte kersensap en wederom een spelletje cacho.
Uiteraard kunnen de duitser Peter en ik niet stoppen met bekvechten, maar dat is niets nieuws.

De laatste dagen werden dan weer gevuld door de voorbereiding op mijn reis naar La Paz, het zien van The exorcist met de twee Cristians, de grote parade van de universiteit en het verliezen van mijn GSM.

Vanavond om 9 uur vertrek ik eindelijk op mijn marathon door 3 districten van Bolvia: La PAz, Potosí en Sucre. Meer nieuws later daarover.

X Anneleen

SKYPE

2008-11-27T14:05:00.001-08:00

vanaf nu heb ik mijn eigen skype account, gewoon op naam van anneleenophoff
dus delete aub mijn oude op naam van arzob omonte.

Ik zal deze week nog iets online posten want zondag vertrek ik weer op avontuur naar La Paz, Copoacabana, het Titicanameer, Potosí en Sucre

Santa Cruz

2008-11-09T10:53:00.000-08:00

Nu ik hier achter de pc zit, voor de zoveelste keer naar het zelfde lege scherm kijkend, overvalt me weer dat vreemde buikgevoel. Hoe ik jullie het best kan laten weten wat me hier allemaal overkomt, is een groots raadsel.

De geuren, kleuren en gevoelens van dit nieuwe leven kunnen door geen bestaande woorden beschreven worden. Misschien moet ik dan maar een eigen taal vormen, maar die zou al even onverstaanbaar voor jullie zijn.
Dus begin ik er maar aan...

29 oktober 2008. 16:20 p.m.

Met een gelukzalig gevoel vlijd ik me op de zachte zetels van de Nissan Pathfinder die ons naar Santa Cruz zal brengen. Door deze geweldig lift van Shayla´s gastvader wordt ons een helse busrit bespaard en aangezien de vriendelijke chauffeur ook nog eens aan 100 BS (10 €) koeken, drank en chips heeft gekocht kunnen we er niet anders dan een goed gevoel bij hebben.

Het landschap dat aan ons voorbijflitst ziet er veelkleurig uit: het eerste deel van de rit brengt ons door de gemeente SACABA, waar veeteelt en aardappelteelt de grootste bedrijvigheden zijn. Deze streek is buiten het dorpscentrum (met school en verschillende keren) een uitgestorven vallei. Het hoeden van schapen, verkopen van kippen en melken van koeien, die zich op de bergflanken verspreid hebben, zijn hier de dagelijkse bezigheden die al van kindsafhaan worden aangebracht.

Omdat er geen snelwegen bestaan in Bolivia en er steeds maar één weg naar een ander district leidt, worden deze wegen gebruikt door zowel auto´s, tractors, camions, bussen, voetgangers en fietsers.
De vele kruisjes, urnes en standbeeldjes wijzen op het groote aantal kinderen die op deze gladde en slecht onderhouden wegen onder de wielen van onvoorzichtige of slapende chauffeurs terechtkomen.

De weg van Sacaba voert ons de bergen in, waar de lucht ijler en vochtiger aanvoelt. De boomgrens wordt overgestoken en de enige nieuwigheid in dit grauwgroenkleurige landschap zijn straaltjes water die zich kronkelend een weg naar beneden zoeken.

Als ik even later met een pijnlijke nek en natte voeten (veroorzaakt door het smelten van het ijs dat onze coca cola fris houdt) wakker wordt is de atmosfeer helemaal anders.
Zweetdruppels versieren Shayla´s hoofd en zelf voel ik er ook eentje richting mijn nek glijden. We zijn aangekomen in CHAPARE: tropisch gebied in het midden van de bergen. De wereld buiten de auto lijkt verandert te zijn in een groot groen monster met duizenden klauwen en tanden.
Als ik de dauw van het raampje veeg, ontwaar ik in dit grote monster een verscheidenheid van tropische planten en bomen waar ik nog nooit van gehoord had. In een flits onderscheid ik een aapje dat aan een paar lilianen bungelt en Shayla houdt nog steeds vol dat die ene rood-gele vlek op de top van de palmboom een ara was.

In het hart van Chapare, VILLA TUNARI, stoppen we bij een klein restaurantje om onze rommelende magen eindelijk het zwijgen op te leggen. Omringd door een verscheidenheid van varens, zittend op oude, witte tuinstoelen en kijkend naar de vele kevers en springspinnen op de grond wachten we tot het eten wordt opgediend. Slechts vijf oncofrtabele minuten later wordt een dampend bord van verse, gefrituurde vis, yuca en wortels opgediend. De vis is een soort gigantische rivierzalm die in de bergrivieren van chapare leeft.

Chapare is beroemd en bercuht voor zijn cocateelt, evenals voor zijn marihuanateelt. Door het tropische klimaat zouden deze planten groter en "rijker" worden, en enig controle is er niet in dit gebied.

De rest van de 10 uur durende rit naar Santa Cruz ging als een waas voorbij, terwijl mijn dommelende hoofd steeds tegen het koude raampje botste en ik mijn ogen enkel opende voor eten of drinken.

In het midden van de nacht kwamen we dan eindelijk aan in SANTA CRUZ.
Slaapdronken sleepten we onze zakken naar de kamer en met een diepe zucht lieten we ons op de dikke matrassen vallen, waarna we bijna direct in een onrustige slaap vielen.
De volgende dag bracht het zwembad en de regendouche ons verlichting van het warme weer en de grote luchtvochtigheid. In "La Frontera" kwamen we voor het eerst in aanraking met de Cruziaanse keuken, die heerlijke minibroodjes serveert bij de soep, aardappelen vervangt door yuca en beter vlees bevat.

In de namiddag hijs ik mijn bijna fluoriserend witte benen dan toch maar in een minirokje en gaan we richting Kathedraal, waar Wannes, Yannick en Leandra, 3 belgische AFS´ers op ons zitten te wachten. Het is heerlijk om nog eens in het nederlands te praten en te lachen.
`s Avonds sta ik in een nieuw gekochte outfit verkrampen danspasjes te leren. Ik interpreteer de glimlach van de salsainstructrice totaal verkeerd en voel me even gewaardeerd, tot ze me duidelijk maakt dat ik de pirouette steeds in de verkeerde richting maak. Op het einde van de avond, als ik al de reputatie heb vergaard van hyperactief springbeest, gaan we met loden benen en bezwete gezichten naar de latijnsamerikaanse missverkiezing kijken.
Het plein bevindt zich tussen de mooi verlichte kathedraal en een groot witgekalkt gebouw in koloniaalse stijl. De missverkiezing is kleinschaliger dan verwacht, ook al vinden we geen mogelijke staanplaats met een goed uitzicht, en na een uurtje vertrekken we doodop huiswaarts.

Omdat het een luilekkerweekend is, slapen we de volgende dag lang uit en het eerste dat ik me echt herinner zijn de heerlijke chocoladebonbons die ons getrakteerd worden door Lito´s vriendin. De chocolade is zoet en puur van smaak en binnenin zit een caramel van appelsien. De besten van Santa Cruz!

Het Museum van Culturele Geschiedenis bleek niet groter te zijn dan 2 zalen, maar nu weet ik toch tenminste dat die rare witte maskers afkomstig zijn van de oorspronkelijke inwoners van dit gebied en houtreliëfs de plaatselijke kunst is.

`s Namiddags is het een middag van rond het zwembad liggen, met de belgen waterpijp roken en genieten van het goede weer. Rond de 9en brengt Lito ons op weg naar een condominio, een woonwijk ter groote van een gemiddeld ardeens dorp dat geheel achter een lange muur verschuilt ligt. Binnenkomen doe je door een grote poort waar je de wachters moet overtuigen dat je die mensen echt wel kent. Als we in het huis aankomen, waar een halloweenfeestje zou plaatsvinden, wachten er ons nog ettelijke oncomfortabele uren voor de sfeer er echt in zit. Misschien is het teken dat het feestje op gaan is gekomen wel het feit dat ik met Yannick in een impulsieve bui het gemeenschappelijke, verwarmde zwembad insprong, en we daar zelfs nog andere zotten tegenkwamen.

Onze laatste dag in Santa Cruz tekende zich door zwembaden, shoppen, antigrieppillen, keelpijn en Shayla´s teleurstellende date met haar vriend-in-wording. Geen wonder dat we ons de volgende dag beiden in stilte mokkend naar het busstation begeven.
De ingang leek wel op een amateuristische luchthaven, met een omroepster, loketten en reisschema´s. Overal staan mensen roepend hun busmaatschappij aan te kondigen. Als we naar een van die propagandisten toe stappen, biedt die een aardige pijs van 50 Bs aan. Verleidelijk, maar na een tijdje vinden we er toch een van 30 Bs en slecht enkele minuten later laten we met een ronkend geluid en een gigantische stofwolk het station achter ons.

De rit gaat de hele weg terug door het groene chapare, leidt ons langst de door afval gemaakte huizen die plots in de wildernis opduiken, passeert hongerige kinderen en worstelende honden en strandt in verlaten gebieden voor een plaspauze. Op een van die plazpauzes waag ik me naar buiten met een gespaard, roos stukje WC-papier. Hoewel ik me zo snel als ik kon terug naar de bus rep, moes ik het toch op een sprint zetten toen die met horten en stoten weer vertrok. En zo zorgde ik er weer voor dat iedereen me wel gezien had toen ik met open rits, losse ceintuur, stoffige voeten en rood hoofd het wiebelende bustrapje opsprong en daarbij mijn voet omsloeg.

Na de 11 uur lange rit, waarin we steendoodverveeld waren, ziek, pijnlijk, ondergeregend, moe, koud, opgepropt, bang en hongerig, maar ook mooie dingen hadden gezien en verrukte gevoelens hadden beleefd, kwamen we eindelijk in SACABA aan.
Vanaf dat moment was er alleen dat verkrampte afwachten tot El Christo in beeld kwam. Toen we hem eindelijk ontdekt hadden (de witte vlek op de top van de grootse kleine berg aan de linkerkant van de spitsige berg) overspoelde me een onbeschrijflijk heerlijk gevoel van thuis zijn. Want ik voel me hier al helemaal thuis, een volledige boliviana, een overtuigde cochabambina.

Het leven nog eens echt beleven.

2008-10-24T13:59:00.000-07:00

Met een wazige blik staar ik uit het raam, terwijl de chauffeur ons door een schijnbaar uitgestorven stad loodst. Enig ander teken van leven op dit verschikkelijk vroege uur zijn de rondzwervende honden die ond met holle ogen nastaren of wild blaffend met de taxi mee rennen.

Uren wachten later doet het ronkende geluid van de motoren ons in een luid gejuich uitbarsten. Het kramikkige uitzicht van de bus doet me twijfelen of we de 7 u lange rit wel gaan overleven en als ik even later de gezichten van mijn reisgenoten zie terwijl we langs de canyons rijden, besef ik dat ik niet de enige ben. Met de rotswand aan de ene kant en een honderden meters diepe ravijn aan de andere, rijden we met een slakkengangetje over de zandstenen weg.
Mijn toch al onrustige slaap wordt onderbroken door de vele putten en obstakels die de bus door elkaar schudden.

Op de bergflanken doemen soms witte lemen huisjes uit het niets op, of zien we een eenzaam figuur melancholisch over zijn domein waken, de houten wandelstok naast hem. De toch al iets of wat fletse kleuren van de stad worden vervangen door een palet van baksteenrood, beige zandkleur en het dorre groen van de vele struiken en bomen.

Buiten enkele dorpjes van 10 stenen groot, zonder stromend water, elekticiteit of hulpverlening, komen we niets meer tegen.
Het gevarieerde landschap en de duidelijke verschillen met het leven op het platteland geven me toch genoeg stof tot nadenken en bijna de gehele rit hang ik gelukzalig door het raampje te kijken, terwijl ik mijn klasgenoten steeds wijs op de voor hun doodgewone dingen.

Je zou denken dat je na een lange busrit, hoewel die nu niet zo comfortabel was, liever avontuur zou opzoeken dan je warme bed, maar we konden niet veel meer doen dan ons in de plastieken tuinstoelen van het hotel neerploffen en wachten tot het eten werd geserveerd.

Na een maaltijd van typische boerenkost, die bij velen maar amper binnen geraakte, leken onze ogen voor het eerst Toro Toro te verkennen.
Het dorp was zo´n 30 huizen groot met 2 hotels, een kerk, een winkeltje van 10 producten, een klein hospitaaltje en 1 dorpstelefoon.

Ons hotel was in vrolijk geel-oranje gechilderd, maar de binnenkant van de kamers was grauw en primitief. Bedden waren vaak stuk, voor de ramen hingen geen gordijnen, warm water bleken ze ook niet nodig te vinden en gsm´s vonden in de hele regio geen bereik.

Terwijl onze dames zich daar luid over uit lieten, sprong ik huppelend van het ene verdiep naar het andere, echte luxe had ik toch niet verwacht.

Een aantal jongens hadden het er nog slechter van af gebracht en moesten door gebrek van kamers in de slaapkamers van de werksters slapen, een lemen huisje met een gat als raam en 4 bedden voor 6 jongens. Zelf sliep ik met Cristal en Cintia in een gedeeld 2 persoonsbed.

Toen we die avond in onze bedjes ongeduldig lagen te wachten tot de opzichters ons een kans gaven te ontsnappen, glipten delen van wild geroep en geween door de spleten van de muren naar binnen. Bleek mevrouw de directeur twee meisjes te hebben betrapt bij het kopen van kratjes bier en de concequenties leken niet op zich te wachten want die zelfde nacht werd nog aangekondigt dat de 2 meisjes in kwestie en 2 medeplichtigen naar huis zouden worden gestuurd.
Die nacht werd er in de meisjeskamers dus heel wat afgeweend, gefluisterd en gemopperd, terwijl de jongens zo slim waren om niet betrapt te worden en ruige feestjes hielden.

De volgende dag stond ik onder ijskoud water mijn plakkende huid te wassen en de stofwebben uit mijn haar te halen toen met een schrikwekkend plofje het licht uitviel. Dus terwijl iedereen bezig was met zijn make-up in orde te brengen, hun wenkbrauwen te epileren of lagen geparfumeerde crème op te smeren, glipte ik de badkamer uit met enkel een handdoek rondgebonden.

De gilletjes die mijn kamergenoten slaakten bij mijn binnenkomst en hun onbegrijpend opgezette ogen toen ik met een zaklamp terug richting douche ging, hadden me misschien moeten waarschuwen, maar toen ik een half uurtje later werd gestraft voor mijn nogal "onzedige" gedrag, wist ik niet waar ik het had.

Een paar uur en een vuile afwas later, liepen we door het natuurpark van Toro Toro richting de grotten van UMAJALANTA. Daar eindelijk aangekomen kon ik mijn geluk niet meer op: met mijn stevige botinnekes, lekker warme fleeceje en heldere petzl op mijn kop sprong ik van de ene rots op de andere, wrong ik me tussen twee rotswanden, stak ik een hand uit naar de achterblijvers en keek ik met grote ogen naar de grote grotkamers, gevormd door stalagtieten en -mieten. Zinnen als "pas op Ana" en "doe het rusitg aan" vlogen me rond de oren, maar de gidsen alchten goedkeuren terwijl ze net als berggeiten van her naar der vlogen. De minieme grip van hun rubberen sandalen, gemaakt van autobanden, leek niet te deren. Hun gang leek een of andere ritmische dans: tenen werden opgespannen, handpalmen geplaatst, dijen gemanoevreerd... terwijl er een onafgebroken glimlach op hun gezicht scheen.

Na een wandeling van 2 uur overzagen we in het heldere licht van de buitenlucht de schade: Oblitas was dankzij zijn overgewicht als een dodeman bovengekomen, Nacho´s gezicht werd versierd door een met vuil gevulde snee op zijn wang, Jose´s gegil had zijn hele reputatie gekelderd, Choy was ervan overtuigd dat hij door het breken van een stalagtiet een vloek over zich zou krijgen en mijn mooi, nieuw cameratje had zijn laatste adem uitgeblazen, maar op een vreemde manier ook Pablo´s leven gered.

In de bus op de heenweg sloegen we als een geoefende beweging tegelijkertijd onze ogen dicht en bij aankomst aan het hotel gingen die net genoeg open om de weg naar je bed te vinden.

Even later stonden we 2 starten verder bijna wanhopig tezoeken naar een fameus dinosauriërmuseum, tot iemand ons erop wees dat dat ene huis een kleurige muurschildering bevatte die de dino-wereld representeerde.

De binnenkant van het gehele huis was bezet met allerlei door de tijd gesleten mineralen en stenen die mogelijke fosielen of andere oerdierlijke resten bevatte.
De 80-jarige gids vertelde zijn levensverhaal en teveneens rondleiding aan de hand van zijn plastieken speelgoeddino´s. Een vreemd gevoel overviel me toen ik besefte dat we met 3 Bolivianos in deze man zijn leven waren gestapt, een van stenen en dromen over die ene vonst.

Toen we terugkwamen van onze ontdekkingreis, stonden in het midden van de weg mensen de roepen en te wenen, terwijl er gamele pickup´s rondreden met opgestapelde doodskisten. Bleek een als teleferic dienstdoende goederenwagon een sprong in de diepte hebben gemaakt, met een gehele eindejaarsklas in hem.
Een gevoel van onmacht maakte zich van ons meester toen ons nog maar eens duidelijk werd dat gevaar in alle hoekjes schuilt. Die avond was er geen uitbundig gelach tijdens het eten en al helemaal geen gefeest.

Toen de kerkklokken voor het eerst sinds onze aankomst schalden besloten we naar de herdenkingsmis voor de slachtoffers te gaan.
Te laat kwamen we daar aan, maar dat bleek niet te deren want iedereen liep zomaar binnen en buiten. De mis werd opgedragen in het Spaans en het Quechua, begeleid met tarditionele muziek, gespeeld op een soort van minigitaar en gezongen in Quechua. De hele ervaring was een soort vervreemding voor me. Vervreemding van mijn eigen cultuur omdat ik hier pas echt de nood van anderen voelde om in een hierboven te geloven, en vervreemding van mijn huidige woonplaats omdat ik dit deel nog geen plek in mijn hart kan geven.

Donderdagmorgend bevonden we ons op weg naar het de vlakte van WAYLLAS, die bestond uit rotsplateua´s waarin pootafdrukken waren te onderscheiden van meer dan 5 verschillende soorten dinosauriërs.

Na we in de soep een gigantische kippenpoot (met alles erop en eraan) hadden gevonden, gingen we op weg naar de canyon van Toro Toro.
Het werd aangekondigd als een tochtje van om en beide maximum 10 km en dit leek me een uitlokkend vooruitzicht, maar de hoogteverschillen, moeilijke ondergrond en bijna 900 (!!) uit stenen gehouwen tarppen maakten de uitstap een van de hardste tochten die ik ooit heb gestapt.

Door de indrukwekkende omgeving van de canyon maakten we gestaag onze weg richting de watervallen beneden, genoemd WACA SINQA.
Waarschuwingen werden gegeven over de gevaarlijkheid van de trappen, mogelijke schorpioenen die zich in de schaduw van dunne rotslagen te rusten leggen en de veraderlijkheid van de felle zon.

Gehijg en gepuf schalde tussen de rotswanden, waarin je de lijnen van verschillende tijdspannen kon lezen, terwijl we afdaalden naar een fascinerend andere wereld. Rotsblokken die zo groot waren als een huis lagen verspreid over de bodem van de canyon en een riviertje niet breder dan een meter vormde op sommige plaatsen door de zon verwarmde zwemvijvertjes. De zuiderrotswand werd bedekt met dik, groen gebladertje waartussen verschillende watervalletjes naar beneden stroomden. Door het droge seizoen was er niet echt veel water, wat de kans vergrootte dat we in het gebladertje grote wurgslangen konden vinden, iets waar we niet echt zot van waren.

Een beetje verder bevond zich een van de natuurlijk gevormde zwemvijvers, waar iedereen spontaan gedeeltelijk uit de kleren ging en van de rotsen in het metersdiepe water sprong, tot een hoogte van bijna 10 meter...

Mijn hart bonsde bijna uit mijn lichaam en een klein gilletje ontsnapte me toen ik zelf die sprong waagde en na een harde plons drong mijn lichaam met een verbazingwekkende snelheid de diepte in, tot het diepblauwe water in een verraderlijk bijna zwart overging en ik samen met de luchtbelletjes mijn weg weer naar boven zocht.
Heerlijk. Hier kan geen film, playstation of computer bovenop, dit is het leven nog eens echt Beleven.

Die avond is het onze laatste avond en trakteert de directrice ons op een warm blikje bier per persoon. De lichten worden uitgedraaid, een radio gezocht en een van de campesinos gaat speciaal cd´s zoeken. Pillampen worden op flikkeren gezet en iedereen roept luidkeels mee met de populairste liedjes. In de donkere hoekjes worden nieuwe koppeltjes gevormd of extra drankjes met snelle slokjes geconsumeerd en na bedtijd word het feestje nog in verschillende kamers stiekem voortgezet.

Hoewel dit zich 2 weken geleden heeft afgespeeld en ik dus nog veel te vertellen heb, ga ik toch afronden.

Wat er zo ongeveer nog is gebeurt zet ik even heel snel op een rijtje:
- ik heb ontstoken amandelen
- ik heb een verplichte aidstest ondergaan voor de dienst immigratie
- ik was niet nuchter op dat moment (als in niet gegeten hebben)
- het was mijn verjaardag
- het grote feest is door last minute omstandigheden afgelast
- we zijn met een klein groepje naar Pablo´s huis gegaan
- daar hebben we eens goed zot gedaan
- ik ben nu nog steeds van mijn verjaardagstaart aan het eten
- ik heb net mijn laatste dag school achter de rug (nu zaterdag)

Allessinds nog nen dikke kus daar en je hoort nog wel eens van me!

XXX Anneleen (die al niet meer gewoon is aan die naam)

Boliviaanse zorgzekerheid

2008-10-07T11:58:00.000-07:00

Ons nieuwe verslag begint hier op donderdag de 25ste september, de dag waarop ik met de andere uitwisselingsmeisjes een goede vette pizza ga eten in SOLE MIO. Ik kom er stipt op tijd aan en kijk wat onwennig rond, bestel een tafel voor 4 bij de ober en die wijst me net de hoek om, waar twee meisjes naar me staan te zwaaien. In een ogenblik denk ik dat ik vreemd genoeg hun gezichten ben vergeten, want deze twee (duidelijk westerse) meisjes lijken totale onbekenden voor mij. Als ze tegen me in het Duits beginnen te praten ben ik helemaal de kluts kwijt en antwoord ik het nederlands, waardoor ook bij hun iets begint te dagen. Misverstanden alom dus, maar een beetje later zit ik met mijn vriendinnen te genieten, terwijl elk van ons zich in zijn thuisland waant.

De volgende dag wordt ik bij Rotary verwacht en we vertrekken met z´n zessen richting Tiquipaya, opgepropt in een twingootje. Totaal onwetend over het doel van deze trip, stap ik even later met veel gewring en slapende benen uit.
We bevinden ons in een achterbuurt, op de oprit van een klein en slecht onderhouden huis. Blijkt dit een van de (enige) opvangtehuizen voor mindervalide vrouwen en kinderen te zijn. De kinderen zitten op een verharde plek in de tuin. Eéntje heeft er het geluk het enige ziekenhuisbed te mogen gebruiken, de anderen zitten op een rijtje op een houten bank of in hun tweedehands rolstoelen. Binnen maken twee vrouwen eten klaar (het lijk op een genixte hutsepot), waarna een eenbenige dame rond gaat met de dampende kommen. Anna, een Hollandse vrijwilligster, helpt enkele kinderen met eten. Anderen proppen onhandig de lepel in hun open mond, waarbij meer dan de helft zijn weg richting de grond maakt.
Samen met de andere studenten sta ik wat onwennig op een hoopje, rond ons kijkend in totale onwetendheid.
Naast me zie ik Lauren in haar tennisuitrusting na kijken of er geen vuil onder haar nagels zit, Kelley probeert zo weinig mogenlijk op te vallen, Peter praat met de begeleiders van Rotary en even later vang ik de vragende blik van Shayla op. We besluiten zwijgzaam het beste ervan te maken en beginnen ons voor te stellen. We maken kennis met de kinderen, die ofwel in doodsangst weglopen van ons, ofwel om aandacht smeken. Blijkt dat het tehuis zo´n 30 mensen kan herbergen, deze mensen die tussen de mazen van de Boliviaanse diensten glippen. De meeste bewonder van dit tehuis zijn kinderen onder de 15 jaar, met metale stoornissen zoals Sindroom van Down of fysieke aandoeningen. Met de vrijwillige hulp en steun van particulieren proberen ze deze kinderen en vrouwen te onderhouden en tegelijkertijd ook een vaardigheid te leren ontwikkelen. Zo is er Mariana, een half verlamde vrouw die wondermooie schilderijen maakt. (zo eentje neem ik er zeker mee, maar moet ik nog even voor sparen)
Nu de reden waarom we er eigenlijk waren is omdat rotaract Tunari een nieuw huis gaat kopen zodat meer mensen kunnen worden opgevangen. Dat zal nog wel even duren aangezien we nog veel geld moeten inzamelen.
In ieder geval voelden Shayla en ik ons heel schuldig dat we niets mee hadden voor deze kinderen (en voor het gedrag van d eanderen) en hebben we dus besloten om binnekort in La Cancha speelgoedjes, eten, huishoudartikelen en hygiënische dingen te gaan kopen.

Voor minder dan 45 euro schraapte ik in het weekend een volledige outfit bij elkaar, waarin zelfs nog ruimte was voor afwisseling.
Dinsdag vond ik mezelf in een situatie die ik ondertussen al talloze keren heb beleefd en ik kijk zelfs uit naar de keren die me nog resten: empenadas eten met Lynn in de WISTUPIKU!!

De volgende dag maakte ik me vol zenuwen en kriebels klaar om naar Interpol te gaan. Als internationale organisatie met faam verwachte ik tenmiste toch een kleine vraagstelling voor ik mijn nieuwe visum kreeg.
Na eindeloze keren voorbij het gebouw te zijn gewandeld zonder dit te merken hebben een paar premilitairen me uiteindelijk geescorteerd.
Me nog crimineler voelen, kon ik echt niet. Toen ik echter besefte wat het fameuze gebouw van Interpol was, kon ik het niet laten om er grapjes over te maken. Er waren twee houten bureaus, geen computer, een bovenverdieping voor foto´s te laten maken, een meetlat waarvan de maatstaven ronduit belachelijk waren en een uit karton gemaakte opsomming van gezochte personen. Veel meer dan geld uitgeven moesten we dan ook niet doen.

Donderdag gingen we op excursie naar PAIRUMANI, een klein natuurpark.
In de bus begon het al met de zotdoenerij en terwijl we lachen, zingen en uit het raam hangen besef ik dat dit een dag om nooit te vergeten wordt!
Als we eindelijk aankomen (de mensen van de parallelklas komen duidelijk rustiger uit hun bus) stormen we uit de bus, het park in en placeren we in de aangename schaduw op enkele stenen. Nadat we er al de helft van ons middagmaal hebben opgegeten (het was amper 10 uur) en een vuurtje hebben gemaakt, gaan we op weg naar dé waterval.
Mijn protestjes dat ik mijn watervalkledij nog niet aanheb worden weg gelachen, die heb ik niet nodig. Dus sta ik na een lange tocht met mijn nieuwe jeans, nieuwe T-shirt en pas gewassen All stars samen met de jongens onder de waterval te rillen, te dansen en elkaar zo mogelijk nog natter te maken.
Ik kan met geen woorden beschrijven hoe deze dag er voor mij uitzag (misschien komt dat ook omdat ik niet echt in een schrijfbui ben, als je het nog niet gemerkt hebt), maar in die felle zon zitten stoeien met je pasgemaakte vrienden deed me echt goed. Op het einde van de dag eindigen we dan ook met een paar flessen chicha tussen wat rotsen te drinken met de professoren (ik hield het bij mijn flesjes cola).
Die avond begint Arzob spontaan te lachen en verschrikkelijke gezichten te trekken als hij mij begroet. Mijn hoofd ziet er net uit als een bus tomatensap en ik word omringd met de overbezorgde comentaren van moeder en broer.
Omdat ik zeg dat ik niet echt geloof ik dat mijn gezicht in een kom melk of chicha houden gaat helpen, smeer ik een halve pot nivea op mn wangen.
De volgende dag mag ik lekker uislapen en moet ik nu eens helemaal niets doen omdat ze vrezen voor een zonneslag.

Die vrees is echter nooit bewaar geworden en dus gaan Arzob en ik in de namiddag naar de opening van SOCCER BAR in de gemeente QUILLACOLLO, als steun aan onze vriend Mauro (die eigenaar is van de bar).
Nogal onwennig zit ik tussen zijn universiteitsvrienden, maar de sfeer zit er goed in en ik ken er al wel een paar mensen, dus er wordt luidop gelachen en CHACHO gespeeld, wat lijkt op Yatzee (maar dan ingewikkelder).
Als ik voorstel om mee te spelen en nog win ook, leid ik aan de gelukzalige gezichten en het opgewonden gejuig van mijn nieuwe vrienden af dat ik hier al behoorlijk geïntegreerd geraak.

Al een geluk besloot ik het feestje op coca cola door te komen, want die nacht heb ik voor het eerst een zat persoon (Arzob) naar huis moeten begeleiden.
Hilariteit alom, wees maar zeker.

De volgende dag gaan Shayla en ik naar een bijeenkomst van de Rotaract, die zich voor deze gelegenheid in het huis van Carlos (de president van rotaract) plaats vindt. Daar gooien ze met kleren en al in het zwembad, waardoor ik eruit zie als een waterkieken als ik even later de salsa probeer te leren. Al een geluk waren een ook heerlijke hamburgers, want Salsa is volgens mij fysiek onmogenlijk uit te voeren. Toch was het leuke middag met Shayla aan mn zijde

Die avond zien we elkaar weer als ik samen met Lynn, Sissy en Cintya uitga.
Aangezien we in SISMO niet genoeg stoelen vinden, gaan we naar een karaoke bar, waar ook vrienden van Lynn zitten. Spijtig genoeg hebben Lynn en ik onze performence van "My Heart Does Go On" nooit kunnen uitvoeren, hoewel we nog zo trots waren dat we het ook op de blokfluit konden.
Die nacht zijn we ook nog in Green Pepper oftewel LA PIMIENTA beland, waar ik voor het eerst heb kunnen genieten van een heerlijk feestje met engelstalige muziek, een vestiaire, wc-papier in de toiletten en zonder chicha.
Echt een zalige plek om uit te gaan.

Aangezien het de dag erop zondag was, was het mijn beurt om te koken.
Ik heb dan ook iedereen omvergeworpen met mijn verbluffende spaghetti carbonada, waarna Sissy en ik P.S I LOVE YOU hebben gezien.

Het spijt me maar de rest van mijn verhaal wil ik niet somaar neertyppen zoals de rest maar er een beetje flair aan geven en ik daar ben ik nu echt niet toe in staat, dus ik beloof jullie dat ik het in de volgende update zal zetten.

Hier is alles dus goed, daar hopelijk ook.
Van tijd tot tijd denk ik eens aan jullie :).

Kus, Anneleen

Skype

2008-10-03T08:02:00.000-07:00

Vanaf nu kan je me op skype bereiken op de account van mijn broer
account: Omonte Montecinos Arzob
Dus je weet me te vinden met al jullie roddels, verhalen en avonturen!
ciao

Hier laat ik mn afdruk achter...

2008-09-21T11:55:00.000-07:00

Onder de felle zon nestel ik me zo gemakkelijk mogenlijk op een steen.
Min of meer in de schaduw van een overhangende boom kijk ik naar de uitgestorven straat, waarin de opstuivende stofwolkjes het grootste vertier vormen. De steen waarom ik me heb geplaceerd, is niet zomaar een steen: het is míjn steen, mijn favoriete wachtplekje op de bus.
Tussen alle klanken van muziek, autos en spelende kinderen probeer ik het zachte geronk van de bus te onderscheiden, nog voor die de hoek om is: favoriete spelletje. Op het eind van dit jaar zullen de rondingen van mn poep, de lijnen van het ene been dat over het andere hangt en de afdrukken van het rimische getikkel van mijn vingers af te lezen zijn aan de hand van mijn favoriete hangplekje.

Een gezellige geronk bereikt mijn gehoorsveld en even later komt de felgekleurde bus de hoek om. Tegen die tijd ben ik al recht gestaan, heb ik de gepaste bolivianos in mn hand en glip ik soepel op de nog halfrijdende bus.

Bijna exact een half uur kan ik genieten van het diverse landschap dat me voorbijflitst, de (voor mij althans) extravagante figuren die naast, voor en achter me gaan zitten en de ritmische tonen van de Kumbia muziek die geregeld door de open raampjes naar binnen stromen.
Herkenningspunten worden gepasseerd en als ik net ietsje te laat besef dat we er zijn, roep ik nog snel “esquina por fa”, waarna ik vlug uit de vertragende bus springt: favoriete handeling.

La cancha: favoriete plaats. Samen met Indira tussen de veelsoortige kraampjes kuieren en er dan ook echt uren over doen om de meest gewone dingen te vinden: haarrekkertjes, agenda, portefeuille.
Uiteraard, toeristje als ik ben, laat ik haar adves links liggen om de meest populaire designs aan te schaffen, en ga ik volledig de traditionele toer op.

De volgende dag zit ik met een Amerikaanse staatsburger van Boliviaans-Franse afkomst onze verwonderingen en nieuw verworven rituelen te bespreken.
Bleek ineens ook dat mijn taalgevoel volledig in de war was gestuurd, want nu ik Spaans onder de knie begin te krijgen, worden er gaten in mijn taalgeheugen geslagen. Daarna ga ik bij Sissy rustig haar verjaardag te vieren. Het is midden in de week, dus geen feest, maar we eten wel de lekkerste lasagna ooit.

Op vrijdag moeten we uit gaan, zonder twijfel, zeggen mijn klasgenoten, dus spreken we af in TEXAS BAR. Als ik daar aankom, is er bijna geen volk, buiten de cowgirls buiten die met hun blote buik, diepe decolleté en minirokjes klanten proberen te lokken. Uiteindelijk vind ik ergens in een hoekje mijn klasgenoot Pablo, waarmee ik een tijdje rondhang, tot de andere jongens van de klas een ontvoeringspoging wagen. Plaats van de gijzeling wordt TSUNAMI CONCERT, een kleine en gezellige openluchtdisco waar we tot `s avonds blijven.
Echt laat maken we het niet, want de volgende dag wacht ons het grote desfillee ter viering van de onafhankelijkheid van CBBA.

Die zaterdag zit ik met mijn schoongewassen schoolunifrom, nog nariekend van het chloor dat ze hier gebruiken, alweer in de bus. Op aanraden van mijn broer doe ik het rustig aan, maar als ik daar 3 kwartier na afspraak aankom, staat me nog 2 uur nietsdoen te wachten alvorens de band eindelijk aankomt.
Eindelijk kunnen we dan vertrekken, onder de waakzame blikken van onze professoren en de stilschreeuwende instructies die ik niet begrijp.
Bakkend in de zon marcheren we door de straten van Cochabamba. Ondertussen wordt er met vlaggen gezwaaid en volksliederen luid gezongen.
Langs de kant van de weg zitten vrienden en familieleden te kijken naar het defillee, waar niet alleen alle scholen maar ook de mijnwerkers, de militairen, de verpleegsters, de politie… aan mee doen.
Als we de toeschouwers passeren worden kreten ons toegeroepen: VIVA COCHABAMBA! QUE VIVA!
Van de liefde voor hun stad, hun land en hun cultuur sta ik soms nog steeds versteld.
Blijkbaar hebben mijn klasvrienden er daarna nog steeds niet egnoeg van en hangen we dus maar wat rond, wandelend van het ene plein naar het andere.
Die avond lig ik verbrand en met wat mogelijk een zonneslag is, ziek in bed.
Afspraken worden afgezegd en visites geweigerd, waardoor ik met een nogal enzaam gevoel naar de barsten in het plafond lig te kijken.

De volgende avond besluit ik dan toch weg te gaan en deze keer is Cristian mijn slachtoffer. We nemen een taxi tot het centrum, waar we wat doelloos in de verlaten stad rond slenteren. Iedereen ligt ziek, moe of dronken in zijn bed na de officiële feestdag. Om toch nog van de rustige avond te genieten, dwing ik hem half om mee te komen naar een café-restaurant PAPRIKA, dat Stella Artois verkoopt. Nogal bevreemd zit ik daar, in Cochabamba, Stella te drinken bij kaarslicht, in een officieel Stella Artois –glas en zittend op Stella Artois-stoelen. We praten een hele avond in het Spaans, wat moeizaam maar toch goed verloopt, tot de uitbater ons buiten zet. De nacht is nog jong en dus improviseert Cristian een nachtelijke rondleiding: Plaza Colon, Plaza Principal, de Kathedraal, nog wat andere kerken en pleinen, het uitzicht op Christo…
Mooi verlicht en zonder enige andere toeschouwers heeft deze stad een magisch uiterlijk. Het zachtoranje licht weerspiegelt in het fascinerende water van de vele fonteinen en aangezien er toch geen kat is, kunnen we in het midden van de grote verlaten straten lopen.
We wandelen bijna de hele stad door tot de slaap me inhaalt en we met een diepe zucht en een brede glimlach op onze lippen in de taxi neerploffen. Meer dan ooit vervulde deze plek me mete en gelukzalig gevoel van verliefdheid.

Dinsdag haast ik me moegetergerd van mijn namiddagles naar huis, eet ik een banaan en neem ik de taxi naar mijn tweede rotary meeting.
Aldaar besef ik dat ik mijn rotary vest vergeten ben, net als mijn pins en kaartjes, maar niemand let erop want deze avond staat er een voorstelling van het Boliviaans Nationaal Ballet op het programa. Zij komen Queca dansen, een traditionele dans waarbij ze met zakdoekjes zwaaien en de jongens soms schel met de muziek meefluiten of meeklappen.

Vrijdag was het Studay op z´n Boliviaans: in de klas krijgen we een gratis cola en emplenada en in de speeltijd organiseren we een geldinzamelactie voor onze eindejaarsreis. Verspreid over de speelplaats is er een gevangenis, een postkantoor, een kerk en een discotheek. De kinderen die die plek willen bezoeken (om te trouwen, om iemand anders in de gevangenis te gooien of om liefdesverklaringen te kopen) moeten er 1 of 2 pesos voor betalen.
In de namiddag hebben mijn klasgenoten bijles van wiskunde, dus vier ik Studay met mijn broer en zijn vrienden in LAS PLANCHITAS, alwaar we Garapiña dronken, het broertje van Chica.
Terwijl de muziek luid uit de boxen schalt, er regelmatig een rookgordijn wordt gevormd en emmers (¡!) vol Garapiña worden geserveerd, leren Marcelo en Milton me een traditioneel dobbelspel.
De Garapiña gaat binnen als limonade en als de avond vordert, worden tafels en stoelen aan de kant geschoven om een kleinschalig feestje te bouwen.

De volgende dag is het festival van muziek en poëzie in mijn school, dus na mijn eerste meeting van Rotaract (jongerenbeweging van Rotary) zit ik luid joelend en half meezingend te kijken naar de voorstellingen die mijn vrienden er geven.
Het is ook de verjaardag van Indira en na Harolds fantastische performance gaan we naar een disco / karaokebar om haar in de bloemetjes te zetten.
Als we er aankomen, hoor ik dezelfde muziek als in België wordt platgedraaid, en ik heb er duidelijk zin is. Maar zodra we 5 minuten binnen zijn en ons hebben geplaceerd, verandert het in pure salsa en merengue.
Nog nooit heb ik me zo gegeneerd gevoeld op de dansvloer, terwijl ik op mensen hun voeten ging staan, elleboogstoten verkocht en mijn partner bijna liet vallen.

Vandaag doe ik het rustig aan, en we zien wel wat volgende week brengt!
De politieke problemen zijn al geluwd en waarschijnlijk gaan we binnen 2 weken naar Santa Cruz op (mijn tweede) eindejaarsreis.

Ik zal nog wel eens iets laten weten, en ook de foto´s worden regelmatig geupdated.

Dikke kus.

This is LadiesNight

2008-09-09T11:29:00.000-07:00

Donderdagavond: Ladiesnight in Bar Tirana.
Op de affiche staat: traditionele Mexicaanse vechtkunst en gratis tequilla.
Aan de ingang staan Sissy, Laura, Arzob en ik te wachten, opgedost als een stel kiekens.
Voor 12 uur worden de jongens en de meisjes gescheiden: wij worden naar boven gestuurd en het enige wat we van de benedenverdieping vol jongens te zien krijgen, is door de spleten in de vloer. Iets voor 12 worden Sissy en ik apart genomen door de security, wat nogal beangstigend is als je die beren van venten niet goed verstaat. Er worden ons allerlei onbekende vragen gesteld en ik zie Sissy steeds instemmend meeknikken. Eventjes later wordt me eindelijk duidelijk wat ze van ons willen: het inluiden van het gemengd dansen.
En hoe? Ongeloofelijk: een securitymannetje tilde me op, liet me over de reling van het balkon hangen en daar moest ik me vastgrijpen aan zo´n brandweerbuis om me dan stilletjes richting de hunkerende armen van de mannen te laten glijden.
Als ik de volgende morgen nog steeds moe wakker word om naar school te gaan, besef ik dat ik een van de beste feestje in mijn (tot nu toe korte) leven heb meegemaakt. Van de vechtkunst is niets te zien geweest, wat wel spijtig was, maar er waren wel maskerdragende mannen die op de toog stonden te dansen: zeker de moeite waard!

Blijkbaar heeft de vermoeidheid mij te pakken gehad want ik weet niet goed hoe of waar, maar iemand heeft die vrijdag mijn portefeuille en sleutel gestolen.
Wat er dan weer op neerkwam dat ik `s avonds niet uit kon (het gigantische elektrofeestje waar ik zo naar uit gekeken had), of ik zou heel de nacht op straat moeten doorbregen.

Zaterdag een dagje liggen niksen en `s avonds uit gegaan met mijn broer Arzob en zijn vrienden. Weeral zo veel meegemaakt dat voor jullie toch niet zo interessant is om te horen, dus ik houd het kort: Er was een braziliaantje dat met me wou dansen, hij deed een beetje aanhankelijk, de iet of wat jaloerse en overbeschermende aard van Arzob komt boven en die improviseert daar even dat wij een koppel zijn. Mijn gezicht vol verbazing, zijn vrienden met de slappelach en zijn arm omwennig om me heen. De vrienden maken het de jongen duidelijk dat zijn gevoelens niet echt op prijs gesteld worden, ik voel me net een klein kind maar na een half uurtje kan ik weer rustig dansen met een lading vol verontschuldigingen van zowat iedereen in mijne zak.
Boliviaantjes toch! (het zal nog even duren voor ik ze volledig begrijp)

Zondag dan, was het dag van de voetganger. Franklin belt me wakker om af te spreken met hem en zijn vrienden, per fiets. Nog nooit een fiets gezien hier in dit land, dus eigenlijk had ik niet verbaasd mogen zijn dat de enige fiets hier in huis een slehte BMX is die dateert van toen Arzob nog melktanden had.
Een leuke tour door CBBA gedaan, tunnels door, hellingen af en bergen op en uiteindelijk moe maar voldaan in het kantoor van Franklin´s vader beland, die eigenaars is van... een IJSJESFABRIEK!
Ik moet je waarschijnlijk dus ook niet meer vertellen wat we daar aan het doen waren.
Zoals bij alles was deze dag wederom de gelegenheid om de bloemetjes buiten te zetten. Alleen heb ik deze keer het verstek laten gaan omdat ik het gevoel had dat ik blaren op mijn poep had (een gevoel dat er nu nog steeds is).

Maandag overslapen en wederom de grap van de klas geweest toen ik na het 3e lesuur (vand e 5) binnen kwam strompelen.
´s Avonds werd me een heel verleidelijk voorstel gedaan: zo verleidelijk dat ik eerst zelfs dacht dat ik het wel verkeerd moest verstaan hebben!
Maar nee, er werd echt iets van mij verlangd, en dus zat ik minder dan 10 minuten later Arzob´s mooie dikke haar te knippen.
Als ultieme dank kreeg ik mijn 2e meest verleidelijke voorstel ooit te horen:
Hem in de tuin helemaal nat spuiten (voor de haartjes), een mooi gebaar dat ik natuurlijk heb misbruikt, wat denkt ge nu...

Vandaag is een redelijk saaie dag, inclusief 2 uur aan eens tuk parraderen ter voorbereiding van de grote stoet die zaterdag wordt gehouden ter ere van de onafhankelijkheid van het grootse en magnifieke land ... BOLIVIA.
Hierbij ben ik ook tot de constatatie gekomen dat ik absoluut een slechte stoetloper ben: ofwel loop ik niet in de lijn, ofwel loop ik niet in de maat, en het schoollied of het volkslied ken ik al helemaal niet!

Allé, ik moet er eens mee door want vandaag heb ik in de namiddag computerles en laboratoria. Spannend! (ahum, ahum)

In ieder geval: Ik vind het hier nog steeds leuk, mijn maag is nog steeds een beetje zwakjes en ja, ik doe ook andere dingen dan feesten.

Dikke kus aan jullie allen!

De vanzelfsprekendheid der dingen

2008-09-03T17:06:00.000-07:00

Woensdag, tussen 5 en 7: ingespannen naar het grote scherm voor je kijken en op de juiste momenten in lachen uitbarsten. Meedoen met de gezamelijke ooh´s en aah´s. In een dood moment kijk je naar de persoon naast je en in een fractie van een seconde denk je "wie is dat in godsnaam".
En dan besef je dat je niet in je geliefde Cartoon´s of de populaire ugc zit, maar zo´n 6000 km verder, in een cine-center met vreemde personen, veel eten en vree goed zittende stoelen.

De vanzelfsprekendheid der dingen vervaagt: Structuur in je agenda, favoriete hangplekjes, vertrouwde schouders om op uit te huilen, diezelfde irritante hits die steeds weer opnieuw uit de boxen van je radio schallen.
Kennis die je jarenlang hebt verworven om je goed te handhaven in je vertrouwde stad en maatschappij worden in een klap overeen gegooid.
Met dikke letters worden nieuwe en "betere" regels in je brein gekerft.

En met deze vervaging van de doodnormale dingen die je steeds als vanzelfsprekend hebt beschouwt, komt er een barstje in je huidige persoonlijkheid die ondertussen al onder een dikke laag stof ligt.
Door de minuscule barstjes zie je een nieuwe ik schitteren, maar het resultaat zal nog op zich laten wachten.
Want je bent hier niet alleen op zoek naar je plaats in deze cultuur, je bent op zoek naar jezelf.

MAAR genoeg gezwetst, wat heb ik deze week gedaan?

Zondag heb ik ze hier de Belgische keuken leren kennen en ik moet zeggen dat de Vlaamse Karbonnade hier erg in trek is .
Ik heb de plaatselijke muziek leren kennen door cd´s die Arzob voor me heeft samengesteld en door de stiekem afgespeelde liedjes in de klas. Deze muziek noemen ze cumbia en lijkt op reggeaton, maar met meer (plaatselijke) instrumenten. Vandaag heb ik ook de eerste life jamsessie meegemaakt toen onze leerkracht civica niet kwam opdagen. in de namiddag ben ik
even naar de repetities van de schoolband gaan kijken.
In de namiddag ben ik mijn ticket gaan kopen voor een plaatselijk evenement met de fantastische naam "LADIESNIGHT" waar ik morgen naar toe zal gaan. Daarna ben ik met Sissy "Made of Honour" gaan zien.

Ik heb eindelijk gevonden wat ik ga studeren: cinematografie in internationaal instituut "La Fabrica".
Ondertussen heb ik ook Lord of the Rings in het Spaans gezien, wat een absolute afknapper was.
Eerlijk gezegd ben ik niet echt goed wakker op dit moment dus dit is alles wat ik kan bedenken.
Maar geen zorgen, er komt wel eens een update.

Dikke kus.

FOTO´S

2008-08-30T14:29:00.000-07:00

Foto´s beschikbaar op mijn space, http://anneleeninbolivia.spaces.live.com, voorlopig nog niet heel veel, maar er komt snel een update (met o.a. het schooluniform)!

Falling in Love...

2008-08-26T11:19:00.000-07:00

Vandaag voor het eerst kunnen genieten van een stressloze rit in de Trufi.
Met een arm uit het raam, de wind in de haren en de heerlijke temperatuur genoot ik ten volle van het uitzicht van deze stad. De felgekleurde bussen die slingerend voorbij rijden, de vechtende en spelende honden op de straat, de Quechuavrouwen met hun hoedjes en hoepelrokken.
Onder de poort van het einde van het centrum doorrijden en lans de rand van het mooie stinkende meer aankomen, volledig omringd door bergen.
De standbeelden van de kruikendraagster, de maïskolf en de vlinder passeren om tussen de dorre bergflanken te verdwijnen, waar de streek armer en guurder is. Onderweg zien we mensen in de talrijke graszones liggen rusten met een fles chicha naast hun, tekenaars nieuwe kunstwerken tevoorschijn toveren en kinderen spelen met wat ze terplekken vinden.
Na nog maar een week in dit land voel ik me hier waanzinnig in m´n vel en stiekem, heel stiekem, ben in verliefd geworden op mijn land, mijn stad, mijn nieuwe thuis.

Feesten om 4 uur `s middags

2008-08-23T09:02:00.001-07:00

Kleine update uit Bolivia, even denken waar ik was gebleven...
Dinsdag is mijn zus Camilla vertrokken naar België, wat gelijk staat aan vroeg opstaan, knuffels, familie, tranen, te laat op school aankomen, van kamer verhuizen, haar kamer uitnesten.

Woensdag had ik afgesproken met een Belgisch meisje dat haar hart heeft verloren aan deze stad (en één welbepaalde jongen). 6 jaar na haar uitwisseling komt ze hier nog steeds. Het was dus zeker heel interessant om haar te ontmoeten. Daarna zijn Arzob en ik opzoek gegeaan naar de goedkoopste gsm.
Winkelen in Bolivia betekent zoeken, prijzen vragen, verder zoeken, vergelijken, ... nergens is de prijs hetzelfde.
Winkelen in Bolivia is de juiste plekken weten: welke markt het goedkoopste is, in welke straat de meeste gsmwinkels zijn, welke winkeliers je kent.
Na een hele lange tijd heb ik een klein maar goed genoeg GSMetje te pakken gekregen: 20 euro voor eentje van LG... I love Bolivia.
`S avonds zijn we Batman gaan zien, Engels gesproken, Spaans ondertiteld.
Al een geluk alles vertsaan EN ik geef graag toe: geweldig heerlijke film!
Met de beste Joker ooit.

Donderdag was er eerst les, zoals gewoonlijk. Ondertussen heb ik al een paar vrienden gemaakt die me wel oké lijken: Cintya, mijn vaste vertaalster, Christal, Diego met zijn brede lach, Choy (de gekste jongen die ik ooit heb gezien, een mix van Benjamin, Geeraard en Borat), de 2 Christians met hun onverstaanbare Spaans en Indira, de mooiste van de klas.
Ook moest ik een test van wiskunde meedoen, wat grappig was. De leerstof zelf had ik al 2 jaar geleden gezien (niet dat ik het mij herinner), maar de vragen begreep ik niet echt en dus heb ik de hele tijd zitten vertalen.
Die dag had ik les tot 3 uur, wat uitzonderlijk is want normaal gezien eindigen de lessen hier om kwart na 1, omdat we laboratoriumtesten gingen doen met Fysica. Van die testen is er nooit iets gekomen, maar het was nog wel leuk.
Rond 4 uur ben ik naar Marie haar huis gegaan om eten te gaan kopen en Vlaamse Carbonnade te maken. Inclusief met frietjes en appelmoes.
Mijn broer Arzob en wat vrienden van Marie kwamen eten (vonden het allemaal lekker) en dus werd het weer een leuke late avond, waar ik ook het plaatselijke bier Tequiña en el Ron Abuelo leerde kennen, allebei meer dan oké.

Vrijdag begon de vermoeidheid door te wegen en lag ik in de klas wat te crashen, net als iedereen. Alleen zijn de banken net als de banken uit de jaren 60, die bekendstaan om hun onmogelijkheid om erop te slapen.
Dan snel naar huis gegaan, omgekleed en een heeeeel klein beetje opgemaakt om naar het feestje te vertrekken. De broer van Wendy kwam mij, Indira, Cintya, Marco en nog een jongen halen en dat was het begin van de traditionele Latijns Amerikaanse feestavond. In de koffer van de jeep waren gigantische boxen geïnstalleerd die de populairste hits draaiden en iedereen begon ter plekke te dansen. Toen we aan de discotheek SUUN GARDEN aankwamen, was het half 4 en we waren zeker niet de eersten.

regel 1: kleed je als een hoer: korte shorts / rokje / doorkijk T-shirts / ...
regel 2: gebruik zoveel mogelijk make-up en draag je langste oorbellen
regel 3: lach zohard mogelijk met je mond open zodat je tongpiercing zichtbaar is (bijna iedereen heeft er een, jongens en meisjes)
regel 4: alle jongens dat je niet kent moet je beschouwen als gevaarlijk, wat nogal lastig is als je nieuw bent en nieuwe mensen wilt leren kennen
regel 5: alle meisjes zijn vrienden van elkaar, wat ik dan weer wel leuk vind
regel 6: leg samen voor bier dat in grote flessen van 1 liter wordt verkocht en koop er een paar, zodat je kan delen. 1 fles = 1 euro
regel 7: ga zo weinig mogelijk naar het toilet, want dat staat gelijk aan zelfmoord

Om 9 uur gingen we naar huis, want `s vrijdags wordt het feest dan afgerond.
Alleen was het even ruzie welke jongen mij naar huis mocht brengen en zogezegd het minst gevaarlijk was.
Ik ken ze allebei, ze zijn allebei niet gevaarlijk, maar ja ...

Staat vandaag op het programma: eten, mails sturen naar familie en vrienden, samen met Cintya en Cristal gaan shoppen voor een uniform, sportkledij, een loechte broek en schoolgerief, samen met vrienden van Arzob gaan feesten.

En verder: spaanse lessen zoeken, vrienden maken, traditionele danslessen vastleggen, Tea time met de meisjes, universiteiten bezoeken, theater van een vriend gaan bekijken, een choreografie maken voor de dans van onze prom-night.

Wordt vervolgd

El Christo de CBBA (bewerkt)

2008-08-18T18:00:00.000-07:00

Lieve mensen, hier een bericht uit CBBA (cochabamba, Bolivia).
De vlucht(en) waren lang en saai, dus daar ga ik niet te veel over zeveren.
Het moment dat ik eindelijk aankwam in CBBA was fascinerend en vreemd.
Mijn familie stond me op te wachten, buiten de vader die nog werkte, en toen (zo´n 10 uur ´s avonds) zijn we nog snel een fastfoodrestaurant (frankfurrt) binnengesprongen om ons te verzadigen met cola, frietjes en hamburger.
Buiten het feit dat iedereen me aanstaarde (bijna blond haar zie je hier niet vaak) voelde ik me volledig thuis.

Eerste echte dag in CBBA: ZATERDAG.
Eerste herinnnering: opstaan van de honger en merken dat je in een verlaten huis bent: de familie was gaan wandelen in een traditionele optocht maar dat betekende om 5 u ´s nachts vertrekken, dus hebben ze me laten liggen.
Ik herinnerde me nog net waar het eten lag en heb dan maar lekkere eitjes gemaakt en gerust tot Arzob dronken thuis kwam (wat heel grappig was). Daarna kwam iedereen binnengedruppeld, en zag ik mijn familie in het geheel: Arzob BIG (de papa), Gloria (de mama), Louisa (de indiaanse huishoudster), Camilla (zus), Arzob JR (broer) --> Je spreekt het uit als Arso.
Het is een hele leuke familie, Louisa en mijn moeder spreken enkel quechua en Spaans maar ze lachen heel veel dus dat is goed, de 2 Arzobs en Camilla spreken Engels en Frans.

In de middag zijn we Christo gaan bezoeken: het is een kleine replica van Christo in Brazilie en lijkt CBBA te omarmen. Ik ben ook met Camilla naar de Cancha gegaan, een soms overdekte markt waar je alles kan vinden.
H & M of de carrefour kennen ze hier niet, op een paar winkels na (waar het duurder is) moet je alles kopen op de markten. De Cancha is zeer populair omdat de spullen die je er vind typisch boliviaans zijn (en heel mooi).

De eerste indruk van Bolivia is een zeer goede: het zeer is hier zeer goed, ook al is de winter nog maar net gedaaan, het regent niet, iedereen is aardig, de huizen zijn prachtig en eigenlijk zie je nog niet zo heel veel armoede op straat.

ZONDAG
Nog meer rondgereden in de stad en hoewel iedereen het een groot dorp noemt, lijkt het voor mij gigantisch. We zijn vele Quechua (=indianen) vrouwen tegengekomen, zij zijn de kleinste, traditioneelste en armste bewoners van Bolivia. ´s Middags zijn we samen in een eethuis / markt aan de andere kant van de stad gaan eten.
Het was traditioneel eten dat CHICHARON noemt, gefrituurd varkensvlees, dat wordt gegeten met CHICHA, een alcoholische drank van gistend mais.
Chicharon, me gusta, perro Chicha?
Chicha is nogal bitter van smaak en dus niet echt lekker en bovendien werd ik er zoooo ziek van!
Mijn ouders hadden net gebeld (dank u trouwens, dat was leuk) en toen was alle nog perfect maar het ging steeds slechter, tot ik als een wrak naar huis werd gevoerd.

Daar werd heel goed voor mij gezorgd, blijkbaar hebben alle "vreemdelingen" problemen met Chicha, en na een paar uur slaap was ik al weer beter.
Die avond was er dan nog een klein feestje bij ons thuis omdat Camilla maar België zou vertrekken. Zo heb ik nieuwe mensen en de plaatselijke rum leren kennen, al keek ik wel uit na die middag.

MAANDAG
vandaag dus, was mijn eerste dag school. Ik spreek nog bijna geen Spaans, al lukt verstaan al wel soms, en was heel zenuwachtig voor het moment dat ik voorgesteld zou zorden in de klas, maar iedereen was zoooo lief. Ik ga naar de 4e en hoogste graad en in februari, na de zomervakantie hier, ga ik samen met Arzob naar de unif. Lang ben ik niet op school gebleven, maar ik heb nu al een fan en een heleboel nieuze "vrienden", 2 uitnodigingen voor feestjes en massa´s bewonderaars van mijn haar. Alleen kan ik de namen van mijn nieuwe vrienden niet onthouden: er zijn 2 Christians, Diego, Cynthia en ... uhm ... de rest ben ik al vergetn.
Morgen ga ik alleen naar school (vndaag was Camilla mee) en is het dus weer spannend.
School is hier heel anders dan België, zeker dan het RIKSO :).
We moeten hier een uniform dragen in blauw en wit, met bijhorende das.
Maandag is dat verplicht een rokje waaronder zwart gelakte balerinas worden gedragen zaarin zitte sportsokken horen. Nachtmerrie :).
S Maandags zingen ze ook het het volkslied, groeten ze voor de vlag, zingen ze het schoollied, bidden ze het onze vader en het ave maria...
even wennen dus maar iedereen zegt me zoveel tijd te nemen als ik wil, het is eigenlijk echt heel chill hier.
School duurt ook mar tot kwart na 1, daarna doe je gewoon waar je zin in hebt.

Ik rond nu af want Arzob komt me straks halen dus:
Ciao (is blijkbaar ook Spaans)

Ik hou nu al van Bolivia maar toch mis ik jullie een (heel klein) beetje.
Meer verhalen als ik terug intrenet kan fixen.
--> Het is gemaakt :).

BYe Bye

Nog 10 dagen...

2008-08-04T10:33:00.000-07:00

Hej daar!

Ik zit voor een jaartje in het bizarre en verbijsterende Bolivia.
Of dat hoop ik toch dat het zal zijn, want eigenlijk vertrek ik pas binnen 10 dagen.
Via deze blog wil ik julie toch nog een beetje betrekken bij mijn leven dat zich duizende kilometers verder zal afspelen.
Mijn gastgezin heeft een week geleden al van zich laten horen in nogal wat chaotisch en in slecht Engels opgestelde mails. Ik heb dus een vader Arzob, die dokter is, een moeder, die Gloria noemt en les geeft, 1 of 2 broers, een zus Camilla die 4 dagen na mijn aankomst naar België komt en verscheidene honden en katten.
De foto's zien er ook veelbelovend uit: een geel-oranje huis, meren vol roze flamingo's en verlaten zoutvlaktes.

Ik hoop jullie meer te kunnen vertellen binnen een paar dagen.
Ondertussen zal ik verder papieren in orde maken, de belangrijkste mensen nog een laatste keer zien en mijn valies eens beginnen pakken.

Anneleen.